پرستوی مهاجر عزیز، خب من هم از همین موضوع ناراحتم که در مورد همسرم اصلا کوتاهی نکردم. کلی کتاب روانشناسی در مورد مردها و ویژگیهاشون خوندم. در مورد علایق و سلایقش حتی رنگ و طرح لباسی که دوست داره من واسش بپوشم دقیق بودم. سعی نکردم مشکلی تو محیط خونه داشته باشه تا برای رفع نیازش جایی دیگه سراغشو بگیره. بارها ازش خواستم هرجایی که احساس ضعف میکنه بهم بگه تا محیط خونه براش بهترین جا باشه. همیشه میگه تو بهترینی، من هیچ مشکلی ندارم و ... مشکل در داشتن عادات ناپسند همسرمه که از قبل از ازدواج همراهش بوده و هنوز که هنوز ترکش نکرده. بین این همه خواستگارهای متمول و تحصیلکرده ، من ایشون رو به عنوان همسر انتخاب کردم تنها بخاطر اینکه همه از ایمان و اخلاقشون تعریف میکردن! اما واقعا زندگی مثل یه هندونه ی سربسته میمونه خوش به حال کسی که وقتی میره زیر یه سقف، همسرش خیلی بهتر از تصوراتشه!!
آویژه جان، سلام. ممنون از اینکه برای حل مشکلم وقت گذاشتی. من 27 و همسرم 32 سالشه. هر دو فوق لیسانس و نحوه ی آشناییمون هم سنتی بود. خواستگاری و بعد ازدواج.
ایشون منزلی خریداری کردن و همه ی حقوقشون صرف پرداخت وامها میشه. نمیشه که کمک نکنم. اصلا اعتقاد دارم بین زن و شوهر این حرفها نیست. زندگی مشترک یعنی اموال و درآمدها مشترک. بحث مالی رو که مطرح کردم نه به عنوان اعتراض بلکه به عنوان نشون دادن همراهی همه جانبه ی من در زندگی بود.
اما در مورد ایمیل، من مشکلی با این ایمیلها ندارم اما پیگیری و حساسیت همسرم در مورد اونها منو اذیت میکنه.
علاقه مندی ها (Bookmarks)