سرافراز،
انتخاب با خودته. آیا دوس داری موضوعی که ذهنت رو مشغول کرده توی یه زمان مناسب و تحت شرایط مناسب مطرح کنی و نتیجه ی مطلوب بگیری، یا اینکه می خوایی هرطوری شده با هر راه ارتباطیی که هست حرفت رو بزنی و موضوع رو مطرح کنی و قضیه رو پیچیده تر کنی؟
کمی صبر و حوصله معمولا میتونه این مشکل رو کم رنگ کنه.
چه اشکالی داره که موضوعت رو چند روز بعد مطرح کنی؟ (موارد اورژانسی رو بزار کنار)
بعضی وقت ها همسرم زنگ میزنه محل کارم و موضوعی رو مطرح میکنه. اگه قضیه مهم باشه من حتی تلفنی هم حاضر نیستم صحبت کنم و موکولش میکنم به وقتی که رودر رو بتونیم باهم صحبت کنیم. بعضی وقت ها همسرم پا فشاری میکنه و میگه قضیه برام مهمه و باید همین الان باهام حرف بزنی. من میگم اتفاقا چون قضیه برات مهمه، نمی خوام تلفنی حرف بزنیم و باید حضوری باشه.
سرافراز، خودت بهتر از من میدونی که ارتباط موثر، فاکتورهای زیادی توش دخیله. از لحن، تن صدا، زبان بدن، پوشش و . . . گرفته تاااااااا اتفاقاتی که توی طول روز برای مخاطبت افتاده و . . .
وقتی تو اس ام اس می فرتس واقعا نمیدونی طرفت توی چه موقعیتیه. داره چی کار میکنه. احساساتش چیه. عصبانیه؟ آرومه؟ تحت استرسه؟ . . .
پس چه طور انتظار داری جواب مناسبی دریافت کنی.
مهم آقا و خانم بودن نیست. من این حرف رو قبول ندارم. مهم طرز نگاهته.
من خیلی از آقایون رو میشناسم که مثل تو هستن. خیلی خانوم ها رو هم میشناسم که مثل من هستن.
وقتی:
1- احترام برای حریم افراد قائل باشی (هیچ کسی موظف به جوابگویی به پیام تو نیست، تکلیف نیست)
2- خودت رو بزاری جای مخاطبت (شاید ندیده، شاید الان توی شرایطی نیست که جواب بده، شاید دوس نداره اس ام اسی جواب بده و . . .)
دیگه ناراحتی در کار نیست :)
علاقه مندی ها (Bookmarks)