با توجه به هزینه دانشگاه آیا میان فرزندانم فرق گذاشتم؟

[elhamde]

شما تصمیم دارید از ما تائید بگیرید که بین بچه ها فرق گذاشته اید یا نه که در نهایت به این نتیجه برسید والد خوب یا بدی هستید ؟!


بهتر است که شرایط حاکم بر خانه و روابط بچه ها را با هم نظم دهید و به نظر من باید سئوال می کردید به عنوان ولی باید چه عملکردی داشته باشید تا روابط بین خواهر و برادرها در فضای پذیرش و به دور از دنیای قیاس با هم خوب باشد و چطور فضای آزردگی های فرزندانتان را نظم دهید و سروسامان دهید................ آیا این مسئله مهم شما نیست ؟!

بچه های شما در بستر خانواده ی شما رشد کرده اند در نتیجه آنچه انجام می دهند و می گویند محصول روش و عملکرد شما در دراز مدت است . بذری که کاشتید درو می کنید حتی اگر این بذر دستش ماشین حساب باشد باید فکر کنید چی شد که ماشین حساب به دست شدند ؟ من چکار کردم که به اینجا رسیدند و....................

شما سهم خودت رو از آنچه انجام دادی و ندادی را بپذیر و برای آن کاری بکنید .

حتی آنجا که دو فرزند شما از شما توقع پیدا کردند که شما مسئول خرید ماشین و ..........آنها هستید . ببینید چگونه رفتار کردید و برخورد کردید که این توقع ها ایجاد شد . این توقعات یک شبه ظاهر نشده نتیجه ی عملکرد شماست . پس خودتان کردید .
و..................

ممنون از راهنمایتون
مساله خرید ماشین رو مثال گفتم
به نظر شما چه کار باید انجام بدم تا این مقایسه کردن ها نباشه به نظر شما نباید کاری بکنم که اون دوتا دلسرد نشن چون خودم هم یه جورایی حق رو به اون دوتا می دم اون طوری که تو فامیل و دوست آشنا میبینم این مشکل رو دارن زمانی که سنشون کمه در مخارج کمه میشه کاری کرد تا احساس برابری کنن ولی بزرگتر که شدن خرجشون هم بالاتر میره با این حال من حاضرم ما به التفاوت رو بهشون بدم به نظر شما این کار درسته؟
از طرفی من تو فامیل خانواده هایی رو میبینم که شاید این توانایی رو نداشته باشن به نظر شما این افراد چی کار باید بکنن؟

حضرت علی (ع) درباب تعریف عدالت می فرمایند" اعطاء کل ذی حق حقه " پرداختن حق، به هرصاحب حقی. این تعبیربه این معناست که هرکس حقی مخصوص ومناسب خود را دارد واین گونه نیست که همه در دارا بودن یکسان هستند.

عدالت به معنای مساوی بودن نیست بلکه قرار گرفتن هرکس در جایگاه خویش می باشد.

اگر دختر شما رشته مورد علاقه اش در دانشگاه آزاد پذیرفته می شد و رشته دیگری سراسری، و بخاطر شهریه مجبورش می کردید که دولتی بره، شاید حرفش قابل قبول بود. اما این حرفشون به نظرم قابل قبول نیست.

اگر یکی از بچه ها مریض بشه و نیاز به جراحی داشته باشه، بقیه باید پول جراحی و بیمارستان را نقدی را بگیرند؟

به نظرم بهتره که براشون یکبار توضیح بدهید و طوری هم بگید که تحکم پدرانه توش باشه تا دوباره وارد این وادی ها نشوند.

شما به عنوان پدر و مالک اموالتون، بهتر می دونید که کجا و چطور پولتون را خرج کنید و چه کار باید بکنید. تقریبا می شه گفت که وظایف مادی شما در قبال اونها تمام شده است. چون همه تحصیلات دانشگاهی دارند و بزرگ هستند. بهتره برند دنبال کار و زندگی و ... خودشون هم هرچی لازم دارند بخرند.

یک جورایی لازمه که آب پاکی را بریزید روی دستشان تا کم کم مستقل بشوند.

وای دوباره خوندم خیلی عصبانی شدم.

یعنی چی که ماشین حساب برمی دارند و حساب می کنند به ما بدهکاری؟

تو رو خدا کوتاه نیایید و رو بهشون ندهید. اینطوری جواب زحمات شما را می دهند و احترام پدرشون را دارند؟

اصلا لازم نیست توضیح بدهید. بگید که من تشخیص دادم که لازمه ایشون بره دانشگاه آزاد و هزینه اش را هم با هر سختی بوده دادم.
الان هم دیگه هر سه تون بزرگ هستید و تحصیلکرده. برید دنبال زندگیتون.

اگر الان جواب این خواسته شون را بدید فردا می گن ماشین اون یکی بهتره، تصادف کرد خرجش را دادید و ...
بعد نوبت ازدواج و جهیزیه و مهریه و ... می رسه.
نذارید براتون تصمیم بگیرند. دیکتاتور نباشید اما لازم هم نیست تا این حد به بچه ها رو داد.

با یک قسمت از نظرتون موافقم که فردا هم ممکنه نوبت ازدواج و جهیزیه و مهریه برسه که باید از الان به فکرش باشم
ولی با قسمت اول نظزتون مخالفم چون هزینه جراحی تا حدی برای همه قبول شده است که ممکنه برای همه پیش بیاد مقایسه در این قسمت هست که یکی تنبلی بکنه پدر مادر مجبور بشن برای اینکه فرزنشون عقب نمونه خرج دانشگاه آزادشو بدن ولی بقیه پشتکار داشته باشن و این کار و نکنن یه جورایی فکر میکنم اون دو تا
دلسرد شدن چون میبینن باید تلاش بیشتری بکنن ولی یکی که کمتر تلاش میکنه با خرج تراشی بیشتر همون نتیجه رو میگیره

[كيانوش پ]

براي حفظ عدالت و تشويق فرزندانتون به تلاش بيشتر بهتره كه اينكار رو بكنيد... حالا اگه كل مابه التفاوت رو هم ندادين حداقل قسمتي از اون رو پرداخت كنين و بقيه رو بصورت امكانات بيشتري كه براشون قائل ميشين جبران كنين

[جوانه؟؟؟]

ببخشید یه سوال

پدر فرزندانتون کجاست؟
فکر میکنم مسائل مالی رو باید بزارید بین پدر و بچه ها حل شه
مادر بیشتر حامی عاطفی بچه هاست

و یه سوال آیا شما از فرزند سوم که خرج دانشگاه آزادشو میدین توقع بیشتری نسبت به دو فرزند دیگه دارین؟آیا به نظر خودتم داری به اون سرویس ویژه میدی؟؟

[elhamde]

ببخشید یه سوال

پدر فرزندانتون کجاست؟
فکر میکنم مسائل مالی رو باید بزارید بین پدر و بچه ها حل شه
مادر بیشتر حامی عاطفی بچه هاست

و یه سوال آیا شما از فرزند سوم که خرج دانشگاه آزادشو میدین توقع بیشتری نسبت به دو فرزند دیگه دارین؟آیا به نظر خودتم داری به اون سرویس ویژه میدی؟؟

من و پدرشون باهم در مورد مسائل بچه ها تصمیم میگیریم
پیشنهاد پدرشون هم این بود که برای تشویق دو تا باید یه تفاوت های مالی بینشون باشه
نه از همشون یک انتظار دارم تمام امکانات چه از نظر مالی و کلاس های کنکور برای همشون مهیا بود

[baby]

دوست عزیز
ممکنه توجه بیشتری به این فرزندتون نشون میدید و این قضیه باعث اعتراض دوتای دیگه شده و با این بیان (هزینه دانشگاه) قضیه رو مطرح کردن !!
اگه اینگونه باشه ، بنظرم رنگ خطری برای شما (پدر ومادر) در ارتباط با فرزندانتون هست. بررسی کنید تا امکان این فرضیه به حداقل برسه.
می تونید با بچه ها بیشتر صحبت کنید و غیر مستقیم انتظاراتشون رو از خودتون جویا بشید (انتظارات غیر مادی که در قالب مادی بیان شده)

[ایوب]

سلام elhamde گرامی،

راه کاری که پدر من به در این مسئله ی مشابه در نظر گرفته رو می گم، شاید به کارتون بیاد.

خب ما هم چند فرزند هستیم که فاصله سنیمون کم هستش!

بعد از یه زمانی، پدرم دیدند که به سختی می شه عدالت رو رعایت کنه، چون هر کی داره یه راهی رو انتخاب می کنه!

یکی رشته ی تحصیلی پرخرجی داره!

یکی آزاد، یکی غیر انتفاعی، یکی یه شهر دیگه!

خلاصه اومد و گفت من این قدر سرمایه نقد دارم، به هر نفر این قدر می رسه، هر کی می خواد می تونه این پول رو خرج تحصیل، مخارج ازدواج و خرید جهیزیه کنه! (فقط در این موارد پول رو به بچه ها می داد، این جوری نبود که پول رو بده دسته خوده فرزندان، چرا که امکان داشت یه کدوم از بچه ها، ول خرجی کنه و آخر سر هم دست از پا درازتر برگرده سراغ پدر و مادر)

دیگه هر کدوم خودش رو تنظیم کرده و یه هدفی رو پیگیری می کنه!

البته ما این جوری نبودیم که بگیم کی زیاد خرج کرد کی کم، بابام خودش از همون اول به این مسائل رسیدگی می کرد!

ابن هم بگم که به بچه ها وام یا قرض هم می ده! اینم خیلی خوب بود، چرا که باعث می شد تلاشه بچه ها بیشتر بشه و حس مسئولیت و استقلال بچه ها رو تقویت می کرد و کار بچه ها هم راه می افتاد، هیچ فرقی هم گذاشته نمی شد!

و در این کار هم واقعاً جدی هست، و تو یه دفتر یادداشت می کنه این خرج ها رو، این جوری دیگه کسی به سرش هم نمی زنه که یه جوری از مهر و محبت بابا سوءاستفاده کنه!

البته الآن دیگه همه استقلال مالی دارن و کسی پول نمی گیره از بابایی به جز من!

حتی خواهرم که ازدواج کرد، فقط یک سوم خرج ازدواجش رو از بابام گرفت و داداشم که هیچی نگرفت!

هممونم بابامون رو خیلی دوست داریم

[پیدا]

شما سهم خودت رو از آنچه انجام دادی و ندادی را بپذیر و برای آن کاری بکنید .

حتی آنجا که دو فرزند شما از شما توقع پیدا کردند که شما مسئول خرید ماشین و ..........آنها هستید . ببینید چگونه رفتار کردید و برخورد کردید که این توقع ها ایجاد شد . این توقعات یک شبه ظاهر نشده نتیجه ی عملکرد شماست . پس خودتان کردید .
و..................

این که این خانم و همسرشون در شکل گرفتن شرایط امروزی موثر بوده اند که مسلم است. اما آیا دوباره می تونن برگردن عقب و بچه ها را کوچیک کنند و تربیت کنند؟
وقتی یک خانمی با همسرش مشکل داره اول ازش می خواهید که بپذیره که گذشته را نمی شه تغییر داد. خیلی از رفتارها و باورها و عادات همسرش مربوط به روش و فضای تربیتی اش هست و به راحتی نمی شه تغییرشون داد.

اینکه به این خانم می گید خودت مقصری ببین چی کار کردی درست. ولی این خانم دنبال راه حل هستند نه مقصر.

خانم الهام، جوابها را اگر با دقت بیشتری ببینید، جوان ترها و کسانی که هنوز مجردند و در کنار والدین بیشتر نگاهشون شبیه فرزندان شماست و احساس می کنند باید پول مساوی تقسیم بشه.

کسانی که خودشون این شرایط را گذروندن و تعداد پیراهنهای بیشتری پاره کردند نظر دیگه ای دارند. البته به غیر از آقا حامد مدیر که ایشون هم در خارج از ایران بزرگ شدند و نگاهشون کمی متفاوت و منطقی تر ( در این مورد ) است.

خواهر من هم دانشگاه آزاد درس خوند و من دولتی. هیچوقت حتی یک ذره هم به این موضوع فکر نکرده بودم تا امروز! که چرا من پولم را نگرفتم؟ چرا بهش فکر نکردم؟

این که پسر کوچیک شما پشتکار کمتری داشته، همه اش خودش مقصر نیست. آیا واقعا مسئله پشتکار است؟ شاید استعدادش متفاوت بوده، شاید شرایطش، روحیاتش ... به هر حال من فکر می کنم این پسر شما صفاتی داره که بخشیش ارثی است و بخشیش اکتسابی از محیط. حداقل تا سن دانشگاه 18 سالگی هر اتفاق و تصمیمی در زندگیش را می شه بیشتر به والدینش نسبت داد تا خودش.
اون حتی قانونی هم تا قبل از 18 سالگی از خیلی مصونیت ها برخورداره.
حالا چرا اینها را می گم؟
برای این که بگم اگر پشتکار نداشت یا دانشگاه دولتی نرفت ژن و تربیتش بیشتر از خودش مقصر بودند. اما حالا که بزرگ شدند و فارغ التحصیل و بالای بیست سال، دیگه باید کم کم یاد بگیرند که مسئول زندگی خودشون هستند. البته باید قبلا و به تدریج آماده شده باشند. شما کمک می کنید، راهنمایی می کنید، همکاری می کنید اما این که شما وام بگیرید و اونها خرج بتراشند و ... تمام.

حتی برای فوق لیسانس هم به نظرم بهتره که دیگه هر کس خودش به فکر باشه. اگر قصد ادامه تحصیل دارند باید به فکر مخارجش هم باشند. کار کنند و ادامه بدهند.

وگرنه دور بعدی باید خرج سه تا دانشگاه آزاد فوق لیسانس را بدهی، بعد هم در 7-26 سالگی همه بیکار می شینن دورت و خودت باید کار کنی تا وامهای تحصیلیشون را تسویه کنی.