تردید و پشیمانی بعد از عقد 2

[محسن1986]

محسن1986 گرامی،

ببخشید من می خوام یه مقدار رک حرفم رو بزنم،

به جونه خودم حالم داره به هم می خوره از این حرفای تکراری که اینجا می نویسین، اگه تمام این پست های شما تو این دو تا تاپیک رو جمع کنی و یه فاکتور بگیری، 4 تا پست بیشتر نمی شه! یعنی یکی می خوام بزنم تو سره خودم!

شما به طور میانگین، ماهی یه بار اومدین تو همدردی و این حرفا رو تکرار کردین، با این حال من حالم به هم خورده، تصوره این که شما روزی صد بار اینا رو برای خودتون تکرار می کنین، واقعاً تهو آوره!

تو رو خدا این بلا رو سره خودت نیار!

تو رو خدا به خودت و زندگیت و خانومت رحم کن! به خدا گناه دارین، چرا خودتون رو داغون می کنین!

بیا تمرین کن، صورت مسئله رو بنویس، یه راه حل پیدا کن، بعدش که راه حل پیدا شد، دیگه به این موضوع فک نکن، بگو من که تصمیمم رو گرفتم، برا چی از اول یه مسئله رو بازنگری کنم!

دو سال از عمرت رفت و تو هنوز تو فکره اینی که انتخابت درست بوده یا نه!

سعی کن لذت ببری از زندگیت! دوران عقد بهترین دوران زندگی هستش! چرا این جوری می کنی آخه!

ببخشیدا، من خیلی سعی می کنم که تاپیک شما رو نخونم، اما هی نمی شه! نیس از اولش بودم، این فوضولی نمی ذاره که یه دم آسایش داشته باشیم!

بیچاره اون دختره معصوم که مثه ذره تو هوا معلق نگهش داشتی، خدا بهش صبر بده!

مرسی‌ از روک بودنت !

اشکالِ شما هم اینه که هر چی‌ من میگم متوجّه نمیشید ! من که چند بار گفتم این حرفا واسه همدردی هست. من اصلا از این حرفا به خانم نمی‌زنم. ! فقط مال اون اوایل بود. حالا شما هی‌ بگو خدا به خانم صبر بده !!!

ضمنا من ماهی‌ یه بار نمیام همدردی. من هر روز ۱-۲ ساعت تو همدردی هستم و همهٔ تاپیک‌های که واسعم جالب میاد رو دنبال می‌کنم.

الان هم داریم جدا میشیم. هفتهٔ دیگه اقدامِ قانونی‌ واسه جدائی انجام میشه. اصلا هم دلیل جدائیِ ما اون حرفا نیست. اون حرفا همون اوایل زده شد و تموم شد. شاید تو ذهن من بود ولی‌ بین ما نبود. خانمم واسه یه سری اختلاف‌های اساسی‌ که بین ما بود و وقت عقد با وجودی که اونا رو مطرح کرده بودم اما جدی گرفته نشده بود داره جدا میشه. یکیش اینه که من میخوام واسه ادامه تحصیل برم خارج از کشور و همون‌جا هم زندگی‌ کنم. ایشون الان میگن نمی‌تونن از ایران برن. البته این یه دلیل هست.

البته من هم مخالف هستم اما ایشون اصرار به جدائی دارند. و با نظر خانواده‌ها تصمیم به جدائی گرفته شده.

حرفایی که من تو ۲ تا پستِ آخر زدم بیشتر از رو دلسوزی بود. خواسّتّم یه تجربه که خودم کسب کردم رو بنویسم. شاید به قول خواهر خانمم اگه عشق واقعی بین شما بود ، شما هر چند که اول هم گفتی‌ میخوای بری خارج، اما واسه خانومت منصرف می‌شدی. یآا اختلاف‌های دیگه رو ۲ طرف حل میکردیم. اما ازدواجی که بر اساس احساسات انجام بشه، زود اختلاف‌ها خودش رو نشون میده.

ضمنا الان این خانم هست که من رو مس ذره تو هوا معلق نگاه داشته ! ایشون الان ۶ ماهه که میگه میخوام جدا شم. حتا یه بار تا مرز جدائی هم رفت اما ایشون لحظهٔ آخر گفت دلم نمیاد. چند روز بعد دوباره گفت با همه چی‌ هم اگه کنار بیام نمیتونم با خارج کنار بیام و از من خواهش کرد که دوباره اجازه بدم که جدا بشیم. بعد کلی‌ مامانش از من خواهش کرد. من اصلا اجازه نمی‌دادم. تاا اینکه خودم به این نتیجه رسیدم که جدائی شاید بهتر باشه.

تو این ۶ ماه وقتی‌ عصبی میشد از فکر کردن به جدائی، بهم زنگ میزد و اینقد با من بد حرف زد و منو زیر بار فحش کرد اما من حتا یه دفعه حتی یه دفعه هم صدام رو روش بلند نکردم. همش می‌گفتم هر چی‌ تو میگی‌ درسته. بارها خودم بهش زنگ میزدم و می‌گفتم اگه عصبی هستی‌، به من فحش بده تاا خالی‌ شی‌. هر چی‌ دلت میخواد بگو.

به هر حال فقط چند روز به طلاق توافقیِ ما مونده و تنها کسی‌ که هنوز مخالفت میکنه من هستم.