شکستهای عشقی پیاپی

[roze-zard]

سلام آلو جان.

گفتی پدر مادرت از هم جدا شدن.
الان با کی زندگی میکنی؟ رابطتت با پدر مادرت چطوره؟

1) کسانی که روابط خوبی با خانودادشون دارن، خیلی از نکات ظریف اجتماعی رو ناخودآگاه یاد میگیرن. خودت رو تا جایی که میشه از این موضوع محروم نکن.
مثلا میگم، همین که سریع دلبسته میشی، مسلما روی عکس العمل و رفتارت با طرف مقابل تاثیر داره. یکی از دلایل سریع دلبسته شدن هم نبود تکیه گاه در خانواده هستش.
از طرفی دختری که تکیه گاه خانوادش محکمه، اگر ببینه پسره داره کوچکترین قری میاد، سریع میگه تکلیف معلوم شه وگرنه تموم. چون اگر این تکیه گاه عاطفی رو از دست بده، میدونه تو خونه تا حدی تامین میشه. اینه که ضربه شدیدی نمیخوره. پس براش می صرفه که زود از رابطه ای که مشکوک میزنه خارج شه. همین موضوع باعث میشه پسر حواسش رو بیشتر جمع کنه و سریع تر دنبال بدست آوردن اون دختر در بیاد.

2) اصولا اول و آخرش پسر دنبال کسی میگرده که مطمئن باشه از خط قرمز های اون دختر.
کسی که تو خانواده محکم بزرگ شده باشه، بخواد یا نخواد مجبوره یه سری خط قرمز ها رو رعایت کنه. این برا یه پسر قوت قلبه.
حالا شما خودت میگی خط قرمز خاصی نداری. این خبر خوبی برای یه پسر نیست. چون 2 تا موضوع رو تو به اون پسر گوشزد میکنی. اول اینکه قید خانوادگی نداری. دوم اینکه خودت هم خط قرمز خاصی نداری (دومی رو توی رفتارت نشون میدی)
خوب همین، همه چیز رو به هم میزنه.

من میدونم تو هر کاری میکنی کلی دلیل داری برای خودت. اما عزیزم، از دید اونها که نگاه کنی، دلیل تو و شرایط تو رو که درک نمیکنن. فقط از این میترسن که اگه بعد از ازدواج .......


کمی قید هات رو پررنگ تر نشون بده. میبینی که میزان بازی کردن باهات خیلییییییی کمرنگ میشه.
گاهی این قیدها رو شاید حتی خودت هم بهشون عمیقا اعتقاد نداشته باشی، اما خوب برای موفقیت در زندگی اجتماعی چنین قیدهایی لازمه.

[maryam123]

ای بابا الو جان !

به خدا ما اینجا از روی تفنن و بیکاری نمیشینیم پست بنویسیم.

این همه نوشتیم و گفتیم اینجوری وارد روابط نشو...ضرراشو برات گفتیم...باز اومدی میگه با یکی دوست شدم....اینجوزی..اونجوریه

اگر خودت دوست داری در آب نمک باشی دیگه کاری از دست ما برنمیاد

چرا باید یه پسری که این همه داره برات کلاس بالا میذاره و ازت فرار میکنه و گوشیشو خاموش میکنه تکلیف تورو روشن کنه؟
انقدر ضعیفی؟انقدر خودتو دست کم میگیری یا واقعا انقدر...؟

[سرافراز]

سلام ... امیدوارم حالت خوب باشه و قدری از احوال پریشانت فاصله گرفته باشی.
ببین:
تو 24 سال سن داری اما متاسفانه هنوز شیوه ارتباط برقرار کردن بخصوص با جنس مخالف رو مطلقا بلد نیستی.
اول از همه بهت توصیه می کنم خودت رو بشناسی. یعنی چی؟ یعنی اینکه بپذیری فرزند طلاق هستی و در خانواده ای بزرگ شدی که شاید در مقابل تو بی توجهی و بی مبالاتی به خرج دادند. خب! این باید تورو بترسونه که خودت رو یک آدم عقده ای و دچار کمبود محبت حس کنی؟ ابدا! اونچه که ما در خودمون بعنوان پیشینه کودکیمون داریم و روانشناسان هم بهش تاکید می کنن تنها بخشی از شخصیت شکل گرفته ما هست که می تونیم با سعی و تلاش تغییرش بدیم و تبدیل به آدم بهتری بشیم، این خبر خیلی خوبی هست. راه شروع برای تو اینه که جدا و واقعا از دوست داشتن خودت شروع کنی و خودت رو بپذیری. نکته کنکوری اینجاست که وقتی خودت رو دوست نداشته باشی دیگران هم همین رو حس می کنند و تورو دوست نخواهند داشت. شروع دوست داشتن تو باید از تمرینات خودت با خودت شروع بشه. اول از همه تمام روابط دور و برت رو حذف کن و دور اونها خط بکش. فعلا آمادگی حضور در هیچ رابطه ای نداری. بری هم شکست می خوری و کنار اومدن با اتمام اون رابطه ها برات خیلی دردناک و خطرناکه. همینکه سرت رو به فرمون می کوبی و انفدر با خودت نامهربونی می کنی نشانه های تهدید برای توئه. برای شروع جلوی آینه بایست و بگو "من خودم رو با تمام وجود دوست دارم!" اگر می تونی اینو بلند بگو و داد بزن! کم کم برنامه هایی برای خودت بریز که فقط و فقط به خوشحالی خودت منجر بشه... مثلا برو برای خودت خرید و بگو اینو به خودم تقدیم می کنم! یادت باشه چیزی نخری که بگی حالا اینو مثلا جلوی فلان پسر استفاده می کنم!!! نه! فقط و فقط برای خودت و لاغیر! برای خودت گل بخر. موهاتو درست کن. برای خودت موسیقی زیبا بذار، برای خودت جمله های عاشقانه بنویس و خلاصه حسابی خودتو تحویل بگیر....

این مرحله دوست داشتن خودت رو که بگذرونی کم کم پسرهایی که تحقیرت می کنن و تورو نادیده می گیرند ناخودآگاه از چشمت میفتن. اما بدون که این همه ماجرا نیست.
مسأله اصلی رایج بین همه دخترها بخصوص اونهایی که بشدت دنبال محبت هستند اینه که به سرعت وابسته می شن. وابستگی مشکل اصلی دخترها و حتی زنان شوهردار هست و این دقیقا مسأله ای هست که هر مردی بدون استثنا ازش فرار می کنه! کسی که این مشکل رو داشته باشه حتی با ازدواج هم مشکلش برطرف نمی شه(شاید حتی بدتر بشه!!). بنابراین خیلی خیلی مهمه که در روابطت با جنس مخالف خوددار باشی. واقعا این چه معنی می ده که بعد از دو روز به یه پسر اظهار عشق کنی؟؟ طی دو روز مگه چی میشه از یک آدم فهمید؟ مثل بچه گول زدنه و صد البته فقط و فقط داره با صدای بلند نیاز شدیدت رو به دوست داشته شدن فریاد می زنه! فکر می کنی چند تا مرد ممکنه از این صدا تعبیر درستی بکنند و از ترس یک رابطه هیستریک پر از وابستگی پا به فرار نگذارند؟ خودت فکر کن!

چه بخوای چه نخوای راهش برای تو اینه که همیشه و در همه حال برای خودت حد و مرز بگذاری. آدم بی حد و مرز ترسناکه و همه رو فراری می ده. اونهایی هم که می مونن فقط قصد سوء استفاده دارند. پس تا دیر نشده در مورد حرفهایی که بهت گفتم تأمل کن و ازشون سرسری نگذر. یهو ممکنه چندین سال از سالهای طلایی عمرت رو با همین روابطی که فقط باعث رنج و تحقیر تو می شن سر کنی و آخر سر افسردگی بگیری.
مواظب خودت باش...

[roze-zard]

البته اینم اضافه کنیم که خوشبختانه زمان خوبی اومدی برای خودسازی.
خیلی ها هستن 30 سال رو هم رد میکنن و بازم هنوز یاد نگرفتن شیوه صحیح طرز برخورد رو.

از همین الان شروع کن. مطمئن باش به زودی نتایج شگفت آورش رو میبینی.

[الو]

سلام.ببینید من به حرفاتون عمل میکنم.ممنونم.این مورد آخری هم قبل از ورودم به سایت بود.حرفاتون روم اثر گذاره.شما دوستای خوب من هستید.مطمئن باشید.بازم اگر دوست داشتید پیام بزارید.من واقعا استقبال میکنم.

سلام.ببینید من به حرفاتون عمل میکنم.ممنونم.این مورد آخری هم قبل از ورودم به سایت بود.حرفاتون روم اثر گذاره.شما دوستای خوب من هستید.مطمئن باشید.بازم اگر دوست داشتید پیام بزارید.من واقعا استقبال میکنم.

[الو]

یه مسئله ای
من امروز معیارامو لیست کردم.همه چیز.زیبایی پول اخلاق ایمان و ... واسم در یه اندازه مهم اند.ولی امروز یه اتفاقی شدیدن ذهنمو مشغول کرد.من با سه تا م خونه ای شمال خونه دانشجویی داشتیم.خونه یه حاج آقا که همه میشناختنش و بسیار محترمن.امروز شنیدم به یکی از هم خونه ایام تجاوز کرده حاج آقا.دارم هنگ میکنم.اینم از 1 آدم خوب.واقعا آدم خوب کیه؟آیا ایمان و نماز مهمه/اگه مهمه چرا این مسایل پیش میاد؟من هنگم.
یه مسئله دیگه.
من با همه جور تیپی بیرون رفتم.چند مدت خیلی باز بودمو چند مدت حتی بدتر از کماندوها با چادور و حجاب میرفتم بیرون انگار مال ناف قمم!
دوست دارم یه تیپ دائمی که قبول دارم تا همیشه داشته باشم.وقتی چادر میزاشتم سرم احساس آرامش داشتم ولی بازم خسته میشدم.وقتی مانتوی کوتاه میپوشم عذاب وجدان میگیرم.مو رنگ میکنم احساس بی قیدی میکنم.مو مشکی میکنم احساس زشتی میکنم.واقعا خوب یعنی چی؟

من رابطمو با همه قطع کردم و دارم به چیزایی فک میکنم که خوشحالم میکنن.ممنون.

[roze-zard]

الو جان، منم این پستی بلندی ها رو تجربه کردم عزیزم.

کم کم مسیر تعادل رو پیدا میکنی.
یه سری قانون فعلا برا خودت بگذار، متوسط باشه. نه این وری، نه اون وری.

بعد از مثلا 4-5 ماه یه سر به اون قانون بزن، ببین آیا هنوز هم به نظرت متعادله، یا نیاز به تغییر داره.

در کل، پوششی که جامعه میطلبه، یه کم شاید از نوع منطق تو (و من و ...) دور باشه، اما خوب چون یه جورایی باعث میشه هم خودت امنیتت بیشتر بشه و هم بقیه بدونن که دنبال زندگی امن هستی، خیلی بهتره که نوع پوشش بسیار نزدیک به نرم جامعه باشه.

[الو]

خوشخالم که همدرد دارم.

[دختر مهربون]

سلام الو جان.
بهت تبریک میگم که مسیر خوبی رو انتخاب کردی.
امیدوارم توی این مسیر هر روز موفق تر باشی و البته سختی هاش هم برات قابل تحمل باشه.

آیا ایمان و نماز مهمه/اگه مهمه چرا این مسایل پیش میاد؟من هنگم.

بله. مهمه.
اما سه تا مسئله وجود داره اینجا.
نماز خوندن و ظاهر موجه و مذهبی داشتن و ادعای ایمان ظاهری داشتن، کار خیلی سختی نیست این روزا.
و دوم اینکه غفلت و مغلوب شیطان شدن فقط چند لحظه هست.
بعضی مواقع و توی برخی شرایط، انتخاب راه درست و کار درست خیلی سخت میشه و اگه خدا کمک نکنه و اگه ایمان قلبی محکمی نداشته باشیم، هر کدوم از ما ممکنه بلغزیم.
و سوم اینکه فقط به این یک نفر نگاه نکن که در ظاهر مذهبی بوده ولی به راه خطا رفته.

اگه منظورت از پرسیدن این سوال اینه که در معیارهای همسر آینده ت باید قرارش بدی یا نه، به نظرم بهتره به خودت و سطح ایمان و اعتقادات خودت نگاه کنی.
من همیشه نظرم اینه که توی ازدواج هم سطح بودن و همانند خود ِ آدم بودنه که خوبه و مطلوبه. توی اطرافیان هم دیدم که زوج ها در این حالت کمتر دچار تنش میشن. حالا تا چه حد علمی و درسته، نمیدونم.

یه حدیثی هم هست فکر کنم به دردت بخوره:
امام صادق (ع):
"بعضی مردم به نماز و روزه عادت کرده اند و نماز و روزه را از سر عادت انجام میدهند. برای محک دینداری، با راستگویی و امانتداری امتحانشان کنید."

وقتی چادر میزاشتم سرم احساس آرامش داشتم ولی بازم خسته میشدم.وقتی مانتوی کوتاه میپوشم عذاب وجدان میگیرم.

چرا یه حد وسط رو انتخاب نمیکنی؟
که هم خسته و اذیت نشی و هم عذاب وجدان نداشته باشی.
نه مانتوی کوتاه، نه چادر.

مو رنگ میکنم احساس بی قیدی میکنم.

الوی عزیز، من یه دختر چادری هستم. (خواستم بدونی که حدود نظراتم در چه حد هست) با این حال، رنگ کردن مو رو بی قیدی نمیبینم!
متوجه نمیشم چرا از رنگ کردن مو، احساس بی قیدی میکنی!

موفق باشی

[roze-zard]

آلو جان من هم تو شرایطی تقریبا مانند تو بزرگ شدم. الان 2 سال از تو بزرگ ترم و تازه چند ماهه که به این نتیجه های تو رسیدم. منظورم اینه از الان تو من 6-7 ماه فقط جلوترم از لحاظ تغییرات در رفتارهای اجتماعیم.
بنابراین تو خوب و به موقع به داد خودت رسیدی. آفرین

منتها دقیقا از تجربه خودم دارم بهت میگم اولین و محکم ترین قدم برای داشتن یه زندگی استوار، اینه که رابطتت رو با پدر و مادرت بسیار قوی کنی.
رفتارهات رو در خانواده شکل بدی و در خانواده کلی نکات ریز رو یاد بگیری.

برای همین هم قبلا ازت پرسیدم رابطتت با مادر-پدر چطوره.


دیگه حجاب و ... باید بر اساس خانوادت تعریف بشه. اولین و محکم ترین دلیل برای یه پسر که دنبال دختری قابل اعتماد برای زندگیش میگرده، اینه که دختر رابطه محکم و خوبی با والدینش داشته باشه و اونها ازش راضی باشن.
البته همین رابطه محکم بسیااااااااااار تو روحیه خودت هم اثر مثبت داره.
اگر دوست داشتی میتونی در این مورد هم صحبت کنی عزیزم.