دوست عزیز
درس خواندن الان شما، تحصیلات، مسیر اصلی زندگی شماست. اگر ناراحتید، اگر بزرگترین غم عالم رو هم دارید (که ندارید)،هیچ وقت ضربه ای به خودتون نزنید که دیگه قابل جبران نباشه. فرصت های زندگی رو از دست ندید که این فرصت ها دیگه به دست نمیاد.
سعی کنید چند ماه دیگه رو هم ببینید که با غصه خوردن و معلق کردن دانشگاهتون به کجا میرسید ویا با غصه خوردن و ادامه تحصیل به کجا می رسید. حداقل اگر از غصه خوردن دست برنمیدارید (مثل خودم)، ولی کارهای اصلی زندگیتون را ادامه بدید.
من خودم تو بدترین شرایط روحیم که نامزدم رو در حال از دست دادن بودم، برای کاری که آرزوم بود، بسیار دوندگی کردم و الان که این کار رو دارم خدا رو شکر می کنم که اون غصه منو از یکی از بزرگترین اهدافم جدا نکرد و به خاطر همین فرصت شعلی، هرروز رو به پیشرفتم و انگیزه ایه برای فراموش کردن غصه هام به تدریج
تحصیل، کار ، ... بازه زمانی داره که اگه بگذره و حاصل نشه، نه جایگزینی داره نه فرصت دوباره.
ورزش کنید، دوباره شروع به تحصیل کنید، ببینید زندگیتون به مرور بهتر میشه، شاید نه از همه جهت ولی از خیلی جهات بهتر میشه. هیچ کس به جز خودتون نمی تونه بهتون کمک کنه
قدر فرصتاتون رو بدونید. وقتتون و انرژیتون رو برای کسی بذارید که واقعا دوستون داشته باشه. این وابستگی به فرد رو با تقویت توانایی هاتون و کارهای خوب جایگزین کنید.
ارزش شما خیلی بیشتر از اینهاست، شک نکنید.
علاقه مندی ها (Bookmarks)