برادر خوبم، انتظار چه جوابی را داری؟ تو اولین نفری نیستی که همچین مشکلی داری و آخرین نفر هم نیستی. مشکلت هم حادترین مشکل دنیا نیست؛ هر چند بزرگترین مشکل خود توست.
خودت هم می دانی که حداکثر کاری که از دیگران بر می آید یا همدردی است، یا توصیه به صبر. داستان امتحانات الهی و کوزه شکستن لیلی را هم که حتما برایت گفته اند، عده ای هم که ترحم می کنند.
اما خودت می مانی و خودت با مشکلت. واقعیت این است که بقیه دور گود ایستاده اند و به تو می گویند لنگش کن . . . همینطور نیست؟
برای چه دنبال مقصر می گردی؟ می خواهی انتقام بگیری؟ می خواهی یک مقصر پیدا کنی و بلافاصله دسته ی ترمز موفقیت را بکشی و فریاد بزنی آهاااااااای . . . . دیدید این مقصر بود . . . من دیگر تمام شدم و مقصر همه ی اینها این بود و تمام؟ و بنشینی سر جایت و آنقدر بنشینی و بنشینی که به قول خودت ندانی که چرا داری کار می کنی؟
آری، مشکل بزرگی داری اما مشکل بزرگ تر در حال حاضر خودت هستی.
فکر نمی کنم بیماریت مانع بزرگی در راه ازدواجت باشد و شاید چند بار جواب "نه" شنیدن چنین تصوری در تو ایجاد کرده است.
وقتی هم به تو می گویند برو توکل کن به خدا، منظورشان این نیست که بروی توی یک حجره تاریک و لای مفاتیح را باز کنی و شروع کنی به خواندن تا بالاخره یک ماهرویی با چادر گل گلی و یک کاسه شله زرد در دست بیاید از تو خواستگاری کند. اصلا معنی توکل این نیست. توکل یعنی اینکه تو زندگی معمولیت را ادامه بده، یعنی مشکلت را نادیده بگیر و برو . . . برو و مثل یک آدم سالم زندگی کن.
علاقه مندی ها (Bookmarks)