همسرم بهم خیانت کرده ولی من نمیدونم چی بوه و تا چه حد بوده!

[hamdardi1390]

[quote=بی دل]

آقای (خانم؟) همدردی گرامی

منهم یکی هستم با احساساتی مثل شما. کسی اول با اسم خانوم و حالا به اسم آقا خودشو معرفی کرده. بعد تازه اعتراف بدتری هم کرده که قبلا هم با یک اسم کاربری دیگه اومده !

اون هم اظهار پشیمونی کرده (هر چند بعضی وقت ها میزنه زیر همه چی و میگه دروغ بوده)
از طرفی این فکرها خیلی اذیتم میکنه و بعضی وقت ها تا مرز جنون پیش میره.
الان من باید چی کار کنم؟ چه طور خودم رو آروم کنم چطور درست تصمیم بگیرم.
از کجا بفهمم این ها همش بازی نیست و ...

دیگه اعتماد ندارم. هیچ رقمه هم توی کتم نمیره! عذرخواهی و پشیمونی هم حالیم نیست. میخوام برم پیش کس و کارتون هم آبروتون رو ببرم! از خر شیطون هم پایین نمیام. دارم دیوونه میشم. هر لحظه فکر میکنم نکنه باز همین آقایی هم که میگید نباشید. نکنه باز دارید منو بازی میدید.
همه اعضای سایت موضوع رو فهمیدند و بروی خودشون نیاوردند. ولی من کلا گذشت و بخشش توی کارم نیست. و فکرم رو نمیتونم از این قضیه آزاد کنم.
لطفا بهم بکید چیکار کنم؟[/b]

بیدل
میفهمم میخوایی چی بهم بگی. ولی فرق داره. خیلی هم فرق داره.
1- من قبول کردم که اشتباه بوده کارم و دلیل کارم رو هم گفتم (کاری به موجه و غیر موجه بودن دلیلم ندارم) و بعدش نیومدم دوباره بگم ببخشید من خانومم.
2- تو میتونی به راحتی منو (تاپیک منو) کنار بذاری و دیگه وارد اینجا نشی و مشکلت با من حل میشه و یا حتی بیایی ولی کاری به جنسیت من نداشته باشی و فقط به مشکلی که مطرح شده فکر کنی ولی من نمیتونم همسرم رو کنار بزارم و نمیتونم بدون فهمیدن اینکه چی به سر زندگیم اومده مثل کبک سرمو زیر برف بکنم.
راستی، خیلی پیچیده حرفاتو میزنی. به نظرم اگه ساده تر منظورتو بگی هم فهمش راحت تره برای ماها (حداقل من) و هم اثرگذاریش بیشتره.

[بی دل]

بیدل
میفهمم میخوایی چی بهم بگی. ولی فرق داره. خیلی هم فرق داره.

اینها همه توجیهات نفسه. کار خود خود شیطانه. وقتی خدای به اون عظمت بنده سراپا تقصیرش رو میبخشه، من و شما چرا نباید بتونیم گذشت داشته باشیم.

1- من قبول کردم که اشتباه بوده کارم

اون بنده خدا هم قبول کرد اشتباهشو. به هزار زبون هم ( طبق نوشته خود شما) گفت که اشتباه کرده و فرصت خواست. حتی قبل از اینکه شما موضوع رو بفهمی ایشون ناراحت بود از کارش. حالا ناراحتی که بعد زده زیر حرفش؟ آهان حالا عرض کنم که: بنده در کل تیر و طایفه مون معروفم به صداقت. و خودم هم معتقدم سرم بره بالای دار دروغ نمیتونم بگم. و از هر چی آدم دروغگوئه بیزارم! آماااااا اگر همچین کارخبطی کرده بودم و خودم هم به خبط و خطام واقف بودم و شوهرمم میرفت آبرومو پیش بابام و تیر و طایفه ام میبرد، قطعا 100 در صد شک نکن که زیر حرفم میزدم و به کل کتمان میکردم.

راستی، خیلی پیچیده حرفاتو میزنی. به نظرم اگه ساده تر منظورتو بگی هم فهمش راحت تره برای ماها (حداقل من) و هم اثرگذاریش بیشتره.

باشه چشم! سعیمو میکنم. ولی شما هم لطفا یه خورده منو همینطور که هستم بپذیر!

[hamdardi1390]

بیدل
میفهمم میخوایی چی بهم بگی. ولی فرق داره. خیلی هم فرق داره.

اینها همه توجیهات نفسه. کار خود خود شیطانه. وقتی خدای به اون عظمت بنده سراپا تقصیرش رو میبخشه، من و شما چرا نباید بتونیم گذشت داشته باشیم.

1- من قبول کردم که اشتباه بوده کارم

اون بنده خدا هم قبول کرد اشتباهشو. به هزار زبون هم ( طبق نوشته خود شما) گفت که اشتباه کرده و فرصت خواست. حتی قبل از اینکه شما موضوع رو بفهمی ایشون ناراحت بود از کارش. حالا ناراحتی که بعد زده زیر حرفش؟ آهان حالا عرض کنم که: بنده در کل تیر و طایفه مون معروفم به صداقت. و خودم هم معتقدم سرم بره بالای دار دروغ نمیتونم بگم. و از هر چی آدم دروغگوئه بیزارم! آماااااا اگر همچین کارخبطی کرده بودم و خودم هم به خبط و خطام واقف بودم و شوهرمم میرفت آبرومو پیش بابام و تیر و طایفه ام میبرد، قطعا 100 در صد شک نکن که زیر حرفم میزدم و به کل کتمان میکردم.

راستی، خیلی پیچیده حرفاتو میزنی. به نظرم اگه ساده تر منظورتو بگی هم فهمش راحت تره برای ماها (حداقل من) و هم اثرگذاریش بیشتره.

باشه چشم! سعیمو میکنم. ولی شما هم لطفا یه خورده منو همینطور که هستم بپذیر!

بیدل من کی گفتم نمی بخشم. من توی پست های قبلیم هم توضیح دادم که انسان رو حتم الخطا میدونم (از همین سایت یاد گرفتم) و من کی باشم که کسی رو ببخشم یا نبخشم. همه ی آدم ها اشتباه میکنن.
ولی باید جلوی تکرار اشتباه رو گرفت یا نه؟ بدون فهمیدن دلیل اشتباه من چه جوری جلوی تکرار اونو بگیرم؟
من آبروی همسرم رو نبردم، این انتخاب خودش بود. من گفتم جدا بشیم و قسم خوردم که به کسی نمیگم. خودش گفت برای جدایی با پدرم صحبت کن.
چشم همین طور میپذیریم شما را.