دوستای گلم سلامتازه الان میفهمم که عمل کردن به سفارش فرشته ی مهربون که به همسرت عشق بورز بدون اینکه توقع داشته باشی زندگیه خوبی رو در کنارش داشته باشی چقدر سخته.چون عشق ورزیدن ناخداگاه توقع در ادم بوجود میاره.البته دروغ چرا من هنوز نتونستم اونقدرخالصانه عشق بورزم!دوستای گلم من امروز با همسرم رفتم بیرون و تازه فهمیدم که ضمن اینکه من از همسرم شاکیم اون هم حسابی از من شاکیه و تمام اینها به خاطر اختلاف دنیاهامونه.امروز باز هم مثل همیشه فهمیدم که همسرم خونوادشو به من ترجیح میده و حسابی ناامید شدم.فهمیدم همسرم منو میخواد به خاطر این که واسش بچه بیارم و نه به خاطر خودم.امروز برای اولین بار فهمیدم که چرا قدمی جلو نمیذاره چون همونقدر که من از اون دلسردم اون هم از من دلسرده.همونقدر که من بهش بی اعتمادم اون هم به من بی اعتماده و تمام احساسات بد بینمون مشترکه. وقتی باهم صحبت میکردیم هرچقدر حرف ناامید کننده زد من فقط بهش ابراز علاقه کردم و اصلا عصبانی نشدم.اما دوستان چرا الان بعد از این همه مدت من باید بفهمم که همسرم هم از من شاکیه.چرا هیچ وقت به خود من نمیگفت.البته این رو خدمتتون عرض کنم که چون همسرم علاقه ی عجیبی به واسطه و واسطه تراشیدن داره همیشه گله ی من رو پیش خونوادش،همسر دوستم و شوهرخواهرم میکرد اما چراهرگزبه خود من چیزی نمیگفت؟ چرا تازه الان من باید این حرفارو ازش بشنوم؟ و در اخر چرا همسرم درحالیکه زندگیش داره از دست میره تو مسائل حاشیه ای گیر کرده و نگران رابطه ی من و خانوادش در اینده ست؟ چرا میخواد همه رو یک دفعه باهم درست کنه؟ من که اصلا در حال حاضر از خونوادش به خاطر فرافکنی هاشون متنفرم.در مقابل این حرفهای همسرم باید چیکار کنم؟چرا بقیه واسش از همه مهمترند تا همسرش؟وقتی این رفتارهارو ازش میبینم عجیب عقب نشینی میکنم.(هر چند که امروز در مقابل حرفاش فقط شنونده بودم،لبخند زدم و کوچکترین موضع گیری نداشتم)خواهش میکنم راهنماییم کنید.