X:X اندازه قلب شما چقدر است؟

[فرشته مهربان]

سوالي که اينجا مطرح مي‏شود اين است که چه کار کنيم تا دلي بزرگ و دريايي پيدا کنيم. طوري که اگر حتي بزرگترين کشتي‏ها هم در آن غرق شود باز هم تکان نخورد و آرامش و تلاش فرد دست‏خوش تغيير نشود؟

جواب اين سوال را بايد در درياچه‏ هاي روي کره زمين جست‏وجو کرد. خوب به سرنوشت درياچه ‏هايي که به دريا و آب‏هاي آزاد وصل نيستند دقت کنيد. آنها هر روز خشک‏تر و شورتر شده و بعد از مدتي به کويري خشک تبديل مي‏شوند. براي اينکه يک درياچه، هميشه زنده و سرحال بماند بايد به طور مستقيم يا غيرمستقيم به يک منبع آب تمام نشدني و به زبان ساده ‏تر به يک اقيانوس بزرگ وصل باشد.

اگر مي‏خواهيد دلتان آرام و بزرگ و پرظرفيت باشد، شما هم بايد به دنبال يک درياي بزرگ و قابل اطمينان باشيد دريايي که بتوان کنار آن ايستاد و به آن تکيه کرد و از بيکراني آن حيرت نمود و اين درياي بزرگ و بيکران چيزي نيست جز خالق هستي که هر آرزويي را که انسان در دل بگرداند اجابت و خیر او باشد مي‏کند.

هر چه ميزان داشته ‏ها و وابستگي‏ هاي انسان بيشتر باشد ، ترس و دلهره او براي از دست دادنشان بيشتر است و در نتيجه جرات و جسارت او براي بي ‏پروايي و ورود به حوزه ‏هاي ناشناخته و جديد کمتر است.

اما اگر انسان به يک درياي بزرگ و بي ‏نهايت متکي و اميدوار باشد که حتي هنگام از دست دادن همه چيز باز با تکيه بر اين درياي تمام ناشدني مطمئن باشد که مي‏تواند سرپا بايستد ، بديهي است که چنين انساني جسارت و شجاعتي فوق‏ العاده خواهد داشت و مي‏تواند با بي ‏پروايي در هر تلاش پر مخاطره‏ اي حضور يابد و سهم خود را از موفقيت به دست آورد در حقيقت دل اين شخص بزرگ مي‏شود چون آن را به دريايي بزرگ تر وصل کرده است. دريايي که موج‏هاي بزرگ را به راحتي در خود حل مي‏کند و آنقدر عظيم و بيکران است که صخره ‏هاي کوچک جرات عرض اندام در مقابل او را نخواهند داشت.

بعضي گمان مي‏کنند که پول مي ‏تواند نقش اين درياي بزرگ را ايفا کند. آنها به هر قيمتي که هست تلاش مي‏ کنند تا پول بيشتري را ذخيره کنند و اين ذخيره‏ سازي و نگهداري را حتي تا زمان مرگ خود نيز ادامه مي‏ دهند. آنها پول را نگه مي‏دارند نه براي اينکه خرج کنند و زندگي خوبي داشته باشند بلکه برعکس آن را روي هم تلنبار مي‏کنند و حتي براي جمع کردن بيشتر آن از شکم خود و عزيزانشان هم مي‏زنند ، فقط براي اينکه مي ‏ترسند و دلشان کوچک است و مي‏خواهند با تکيه بر پول و ثروت دلي بزرگ‏تر پيدا کنند و اطمينان و خاطرجمعي و در نتيجه آرامش بيشتري از اين مسير عايدشان شود. اما نکته کليدي اينجاست که پول شايد بتواند به طور مصنوعي دل انسان را بزرگ کند و به او جرات و جسارت کاذب بدهد، اما در عين حال خودش به عنوان يک ريسمان پاره شدني، ترس و دلهره بيشتري را ايجاد مي‏کند و ناآرامي بيشتري را در زندگي به وجود مي‏آورد.

گروهي ديگر تصور مي‏کنند که علم و دانش مي‏ تواند نقش اين درياي بزرگ را برايشان به عهده گيرد. آنها درس مي‏خوانند و مدارج عالي علمي را طي مي ‏کنند. اين افراد هر چه جلوتر مي ‏روند با دنيايي از نادانستني و تازه‏ هاي علمي روبه رو مي‏ شوند که هرگز تمام شدني نيستند. بسياري از اين دانش طلبان واقعي در مقابل عظمت و پايان ناپذيري علم سر تعظيم فرود مي‏آورند و ايمان و باورشان به خالق کاينات چند صد برابر مي‏ شود و به دلي آرام و آسوده دست مي‏ يابند. اما کم نيستند کساني که فکر مي‏کنند فقط با داشتن يک مدرک عالي تحصيلي مي‏ توانند از همه موانع و سدها بي‏ هيچ دردسري عبور کنند. آنها به هر جلسه ‏اي وارد مي‏شوند بلافاصله مدرک و رتبه علمي خود را به حاضران يادآور مي‏شوند. اگر کساني که در آن جمع حضور دارند از لحاظ علمي در جايگاه پايين ‏تر باشند، او را صرفاً به خاطر مدرکي که دارد به عنوان رييس و بزرگتر انتخاب مي‏کنند و اگر برعکس بقيه حاضران هم اهل علم و دانش باشند آنگاه ناآرامي و اضطراب و دلشوره شروع مي ‏شود. شخص صاحب مدرک بايد هر روز تلاش کند با توسل به اصطلاحات علمي و تخصصي رشته خود، بقيه را به تعظيم و تکريم وادار کند و هميشه ترس اين را داشته باشد که يک دانشمند واقعي از راه برسد و علم و دانش او را زير سوال ببرد. مي‏بينيم علم و مدرکي که قرار بود مايه آرامش و پردلي و پرجراتي فرد شود به عامل ترس و ناامني و اضطراب فرد تبديل مي‏شود.

ادامه دارد ...............