سلام خدمت همه دوستان عزیز
الان که دارم این مطلبو مینویسم چند دقیقه ای بیشتر از عضویتم تو این سایت نمیگذره
شرایط من هم شبیه به موضوع این تاپیکه
من 21 سالمه و دانشجوام.خدمت سربازیم رو هم رفتم(کسری خدمت داشتم البته)
طبق یرنامه ریزی هام اگه خدا بخواد تا 25 سالگیم کارشناسی ارشد میگیرم.
اما اصل مطلب!تقریبا یک سال و نیمه که با یه دختر دوستم.البته اگه بشه اسم رابطمونو دوستی گذاشت،که به نظر خودم اسمش دوستی نیست،چون هم هدفم فقط و فقط ازدواجه،هم با همدیگه فامیل هستیم و توی همین رفت و آمدها با هم آشنا شدیم و واقعا عاشق همدیگه ایم و قصدم اینه که بعد از تموم شدن درسم و پیدا کردن کار با هم ازدواج کنیم.در ضمن هر دوتامون از خانواده های همدیگه شناخت کامل داریم و رابطه خونواده هامون با هم خوبه.
بار اولی که وارد سایت شدم با یه عالمه سرگذشت که همه سرانجام تلخی داشت رو به رو شدم و بیشتر از این داستان ها نصیحت هایی بود که مضمون همشون این بود:
(این دوستی ها و رابطه ها آخر و عاقبت خوبی نداره)
از دوستان خواهش میکنم همرو به یک چشم نبینید.هنوز هستن کسایی که واقعا عاشقن.من وقتی تا حالا از روی هوس به دختری که عاشقشم نگاه نکردم،مطمئنم هیچ دلیلی نمیتونه باعث جدایی من از اون بشه.حالا با توجه به این حرفایی که گفتم،به نظرتون کار من ایرادی داره؟یا کجاش شبیه سرگذشتاییه که دوستان گفتن؟
خیلی خیلی ممنون میشم اگه ایرادای رابطه یا طرز فکرمو بهم بگید.