باز هم از راهنماييتون سپاس گذارم.

يه مشكل ديگه هم هست اونم اينه كه من قبلا ها (وقتي دوستام دورو برم بودن )بيشتر تلاش ميكردم و حس رقابت باعث ميشد كه پشتكار زيادي داشته باشم.
اما الان كه ديگه اطرافم چنين ادمايي نيست كه باهاشون رقابت كنم و خودم تنهايي ميخوام پيش برم كمي ازين بابت هم سستي به خرج ميدم.چون حس رثابت ندارم.يعني كسي نيست كه بخواد تلاش كنه و ...
تمام بچه هاي دانشگاه پي مدرك گرفتن و پاس كردنن هستت.و اكثزشون هم از رشتشون بيزارن ...

و علاوه بر اين من خصوصيت اخلاقيم طوري هست كه چون از ابتدا عادت داشتم كه همش بالا سرم يكي باشه و درست و اشتباهم و بگه و راهو بهم نشون بده و بقيه كارو خودم انجام بدم (تلاش كنم و به نتيچه برسم)
الان كه ديگه كسي حاظر نيست اين كارو انجام بده منظورم اينه كه مثلا الان از استادم ميخوام كه بهم درس بده تا زودتر نتيجه بگيرم ولي استادم ميگن كه خودت راهو تنهايي بري و درست از نادرست تشخيص بدي به نفعت هست.چون هم تجربه ات ميره بالا هم وابسته كسي نميشي.من هم در حد مشورت و راهنمايي جزي كمكت ميكنم...
كاملا حرف درستي هست اما چون من از اول اين جور خودم و بار اوردم بيشتر اين هم باعث كم انگيزگيم ميشه (و يجورايي تنبلي ميكنم.)
درضمن وقتي هم كه اين درجا زدنم و اطرافيانم ميبينن و همش گله و شكايت كردنامو ميبينن ديگه ترددم ميكنن و ميگن كه تكراري شدي و تنبلي ...

ميشه ازين بابت هم هم بيشتر راهنمايي كنين ؟