نگین جان
من تاپیک قبلیتو هم مرور کردم. دوستان خیلی واضح مطالب مهم رو عنوان کردن. فقط می مونه قبول کردن و پذیرفتن موضوعات اصلی، که به خودت بر می گرده . (جدا شدن از وابستگی مفرط و تایید شدن توسط دوستت ، تقویت عزت نفست ، بیش از حد لازم گناهکار ندونستن خودت و ... )
و اما نظر شخص من :
چند تا از معیارای من تو بررسی روابط اینه که:
- آیا اون رابطه باعث پیشرفت مادی ، معنوی هر دوشون شده یا نه ؟
- آیا آرامششون بیشتر شده یا نه؟
- آیا دوستان مشترک دارند یا نه (این بخش رو از این جهت بهش توجه می کنم که میشه فهمید تعصب غیر ضروری و حساسیت آزار دهنده نسبت به هم ندارند که در این صورت خیلی عالیه)

و اگه جواب این سوالا منفی باشه یعنی یه جای رابطه می لنگه که اگه بشه باید درستش کرد و اگه نشه با شجاعت باید تمومش کرد .
در رابطه با احساس گناه و خیانتت به نظر می رسه قضیه زیادی بزرگ شده برات. و بیش از اندازه داری خودت رو توبیخ می کنی. اگه عملی مخالف شرع و اخلاق انجام ندادی لطفن خودت رو مقصر ندون . اینکه دوستت این موضوع رو خیانت می دونسته ، نظر اونه! نه شما. به هر حال به قول خودت بعد از اطلاع از نظر دوستت اون کار رو ادامه ندادی ، پس لطفن این قضیه رو فراموش کن و به رابطه ات با دوستت و مشکلات اساسی که ممکنه براتون پیش بیاد توجه کن چون آیندت به این انتخابت بستگی داره.

عزیزم! سعی کن قوی باشی : )