هم قصه نانموده دانی *** هم نامه نانوشته خوانی
عقل آبله پای و کوی تاریک *** وآنگاه رهی چو موی باریک
توفیق تو گر نه ره نماید *** این عقده به عقل کی گشاید
عقل از در تو بصر فروزد *** گر پای درون نهد بسوزد
ای عقل مرا کفایت از تو *** جستن ز من و هدایت از تو
من بددل و راه بیمناکست *** چون راهنما توئی چه باکست
عاجز شدم از گرانی بار *** طاقت نه چگونه باشد این کار
میکوشم و در تنم توان نیست *** کازرم تو هست باک از آن نیست
گر لطف کنی و گر کنی قهر *** پیش تو یکی است نوش یا زهر
شک نیست در اینکه من اسیرم *** کز لطف زیم ز قهر میرم
یا شربت لطف دار پیشم *** یا قهر مکن به قهر خویشم
.







پاسخ با نقل قول
علاقه مندی ها (Bookmarks)