دیگه نمیتونم حرفای همسرمو باور کنم...

[فرانک68]

سلام
دوست عزیز
من با نظرات آقای حامد موافقم .
یه نکته رو هم می گم
اینکه ما خانم ها هم واسه خودمون اسراری داریم که دوست داریم پیش خودمون بمونه شاید خیلی کوچیک باشه اما می خوایم پیش خودمون بمونه و واسه نگه داشتنش توی خودمون ممکنه واسش دروغ هم بگیم
شاید هم اسرار نباشه گاهی از روی ترس - اشتباه- جلب توجه و محبت - و .......... بخوایم دروغ بگیم
دروغ زن و مرد نداره ما انشان ها اینطوری هستیم موارد بالا در مورد آقایون هم همینطوریه فقط اولشو با خانم ها شروع کردم که به خودت هم فکر کتی
یکم فکر کنم ببین خودت چندتا دروغ کوچولو یا بزرگ به اطرافیانت گفتی شایدم نگفتی نمی دونم اما اینو گفتم که یکم از حساسیتت کم شه و درک کنی قضیه رو
اما با این هم موافقم که دروغ کلا چه کوچیک چه بزرگ نباید گفته شه و بهتره روش کار کنی که کمتر شه که قعلا برای قدم اول به رو نیاوردنه چون این بیشترش میکنه که هی بهش بگی و اونم روش باز میشه
و قدم بدی اینه که ریشه دروغ رو در بیاری: از روی استرسه -خجالته - ترسه - جلب محبته - کار بده ؟؟؟ چیه ؟؟؟
بعدش واسش ارزش گذاری میکنی اگه مال ترس های بیهوده (مثل ترس هایی که شاید از کودکی با فرد همراه بوده) و ... باشه میشه با کمک یه روانشناس مجرب از همسرت دورش کنی
اگه کار بد و ناشایستی میکنه و بخاطرش دروغ میگه که زندگیش از دست نره یا به دلیل تصورات غلط دیگه اینکارو میکنه چون توی نامزدی هستی باید بیشتر حواست رو جمع کنی که در اینده خطر ساز نباشه.
پس حساسیت رو بذار کنار و قدم به قدم با چشم باز جلو برو.
موفق باشی
توکلت به خدا باشه.