خيلي وقتها شده از همه چيز خسته شدم ولي به اين يه مورد حتي فكر هم نكردم
اولا كه گناهه و همين بزرگترين مانع براي دست زدن به اين كاره
دوما به نظرم كسايي اين كار رو مي كنن كه حداقل در اون لحظه به هيچ چيز اعتقاد ندارن و براي خودشون و نعمت زيستني كه خدا براشون بدون هيچ منتي قرار داده ارزش قائل نيستن
اگه همه چيز بر عليه ماست هميشه و همه جا خدا با ماست و اين كار يعني كفر يعني نشناختن خود و خدايمان
راه حل:
براي رهايي از اين حالت و هر نوع حس پوچي -غم -استرس و...يه نسخه امتحان شده مي گم:
اول وضو بگيريم دو ركعت نماز با حضور قلب بخونيم اگه بتونيم يه جاي خلوت و هواي آزاد باشيم كه چه بهتر بعد دلمون رو آروم كنيم و قرآن رو باز كنيم تا زيباترين سخنان دنيا رو بشنويم سخناني از خدا در اين جور مواقع يه آيه هايي به خواسنت خدا مياد كه آدم رو متعجب مي كنه و دل آدم رو حتي اگه درياي متلاطم هم باشه آروم مي كنه واي اگه بدونين گريه كردن وقتي اين آيه ها رو مي خونين چه حال خوبي به آدم مي ده كه گاهي مي خواين تا ساعتها طول بكشه
تفال به ديوان حافظ يا به قول من گفتمان!با خواجه حافظ هم موثره







پاسخ با نقل قول
علاقه مندی ها (Bookmarks)