بسیار ممنون از همگی.
بذارین اول یه نظری که خیلی بهش اعتقاد دارم رو بگم شما بگین درسته یا غلطه؟
من همیشه فکر میکنم اگه قرار باشه با کسی ازدواج کنم هر اتفاقی که بیفته ازدواج میکنم.نه اینکه منکر اختیار و انتخاب باشم.اما میگم با نفرات قبلی هم قسمت هم نبودیم.نمیدونم منظورمو چه جوری بگم؟یعنی دو نفر اگه قسمت هم باشن حتما همه چی جور میشه.
اخه فرهنگ میترسم شوخی شوخی جدی بشه.میدونی چی میگم؟تئوریش اینه که با هم حرف بزنیم و جواب بدم ولی تو ازدواج نمیدونم چرا گاهی اصلا انگار یهو میبینی همه چی جدی شده؟
من معیار اول دوم و سومم اخلاقه بعدشم پول.بقیه چیزا برام اهمیت چندانی ندارن.من رو اخلاق خیلی حساسم.کلا از اینا نیستم که با یه نگاه عاشق طرفشون میشن.طرفمو بیچاره میکنم،کلی تو هر اخلاقش دقت میکنم،با دیدن کوچکترین موردی حواسمو جمع میکنم ...تازه بعد مراحل مختلف ممکنه ازش خوشم بیاد...پس بی گدار به اب نمیزنم...
اما ازاول باید طرف یه کوچولو به دلم نشسته باشه یا نه...
اینجوریم نیستم که بخوام برا ازدواج ریسک کنم...تازه تصمیم گیری رو هم با نظر خونوده انجام میدم...
پس همچینام احساساتی نیستم.
اما خونوادم میگن همینکه وضع مالیش خوب باشه،تحصیلات بالایی داشته باشه،خوشنام باشه،خونواده دارباشه و...کافیه.
اخلاقم براشون مهمه اما مثه من وارد جزئیات نمیشن.
اینکه من میگم ازفلانی خوشم نمیاد نمیفهمن یعنی چی؟میگن چرا خوشت نمیاد؟اخلاقش بده؟قیافش بده؟خونواده دار نیست؟وضع مالیش بده؟...چشه که تو خوشت نمیاد...اونوقت باید تازه خر اورد و باقالی بار کرد...به اینا فهموند خوشم نمیاد یعنی چی.
چقد ازدواج کردن سخته!!









علاقه مندی ها (Bookmarks)