نازنین عزیزم، سلام.
دوست خوبم، این تعهد گرفتن ها، هیچ ضمانتی نمیاره.
چند تا از چیزایی که نوشتی، و دوس داری تغییرشون بدی، جزء عادات و شخصیت این فرد محسوب میشه.
دلت میخواد شخصیتش بشه همونی که شما میخوای. خب این نمیشه.
بعلاوه، موردی مثل اینکه خانواده ش از خانواده شما عذر خواهی کنه، مربوط به ایشون نیست که. گیرم که تعهد داد. از کجا معلوم پدر مادرش بیان؟ مگه اختیار اونا دست پسرشونه؟
اتفاقاً مثالی که زدی، اینجوری باید باشه:
شما رفتی یه ماشین دیدی، خیلی هم خوشت اومده، انتخابش کردی.
سر قرارداد نوشتن، تازه متوجه میشی که اونجوری که فکر میکردی نبوده و هزار تا از فاکتورایی که دوس داشتی رو نداره.
حالا هی توی دلت میگی کاش همونی که فکر میکردم بود تا میخریدمش و خیالم از ماشین راحت میشد.
و مدام توی ذهنت میگی اگه فروشنده این امکانات رو هم بذاره روش خیلی خوب میشه.
فروشنده میگه من این کارو نمیکنم.
اما شما توی دلت میگی حالا شاید راضی شد و این امکانات رو اضافه کرد.
من پیشنهادی راجع به دیدن یا ندیدن نامزدت نمیدم.
اما دارم میبینم درگیر احساسات شدی.
با احساسات تصمیم گرفتن، نتیجه ای جز پشیمونی نداره.








علاقه مندی ها (Bookmarks)