دوست عزیز
اگه شخصی و پیدا کردی که واقعا پسندیش و احساس خوبی نسبت بهش داشتی
ولی بنا به دلایلی مثل خانوادگی و یا تعهد کاری قرار شد ایشون در شهر و یا کشوری باشند
که برای شما رفتن دائمی به اون شهر ویا کشور مقدور نیست لااقل طی 5 یا 6 سال آینده؟
ویا بنا به دلایلی مثل اینکه خدای ناکرده پذیرش و ویزا برای اون جور شد برای شما نشد یا برعکس
در این شرایط "تسو که"چیکار می کنه؟؟
از اون احساست و اون دختر می گذری؟ می ری دنبال آن کاری که پیشرفت کاری بیشتری برات داره ؟
خودت رو با ایشون همگون می کنی و سعی می کنی بدستش بیاری؟
بیخیال عشق و احساس میشی می ری به خانوادت میگی یک دختر خوب برام پیدا کنید که هرجا من میرم بتونه بام بیاد؟
فراموش کردن عشق و احساس برات آسونتر ویا بلند پروازیهای کاری؟؟
نمی دونم جواب سوالم رو با کدوم گزینه ها می دی ولی شاید جواب سوال بالا کمک کنه به
شناخت خودت که آیا آمادگی ازدواج رو داری اونم باکسی که هم رشته ات است و ممکنه مشغله کاریش به اندازه خودت باشه؟
آیا بیشتر پیشرفت فردی در کار برات مهمه یا احساس و عشقت؟
اگه مشکلاتی از جنس مشکلات بالا پیش بیاد چه واکنشی نشون می دی؟
اینها کمک میکنه بفهمی دنبال ازدواج برابر هستی و یا دوست داری همسری داشته باشی که مشغله کاری چندانی نداشته باشه؟
آیا ترجیج می دی درگیر مشکلات کاری خودت بشی ویا اگه همسری از جنس خودت درگیر کارو درس نصیبت شد
براش فداکاری می کنی و پابه پای هم با مشکلات و سختیها روبرو می شید؟
شاید بشه گفت ازدواج برابر هم یک تهدید و هم یک فرصت.
تهدید برای افرادی که دنبال برتری و سلطه در یک رابطه هستند.
و فرصت برای کسایی که دنبال دو مغز فعال هستند تا موتور زندگیشون رو بچرخونه.
امیدوارم موفق باشی.
علاقه مندی ها (Bookmarks)