سلام .
بله ! شادی و غم باید هم جهت باشند . ولازم نیست که من شادی های حلالم را سرکوب کنم ولی باید کنترل کنم . خدا مهر همسر و فرزند رو خودش دل ما قرار میده و اون رو به ودیعه می گذاره . از اون طرف هم می گه مراقب باش که مال و فرزند فتنه ست و وسیله ی آزمایشت .به هر میزان که شادی ها و دوست داشتن ها م و کارهام جهت خدایی داشته باشه و من اونها رو فقط به سمت خدا هدایت کنم به همون میزان نیز می تونم غم ها و دردها م رو نیز خدایی کنم به همون میزان که ابراز فقر ونیاز واینکه سر چشمه و مبدا و پایان هرچیز خداست رو در شادی ها در نظر میگیرم به همون میزان در غم ها هم می تونم این بهره رو ببرم منتها در اولی سختره چون انسان در سختی زود تر و به یاد خدا می افته تا در راحتی و آسایش . به همین خاطر شادی و غم معادل هم و هم اندازه ی هم نیستند .درست است که احساسات دو لبه دارد. اما شدت و دامنه و عمق دو احساس قرار نیست لزوما یکی باشد و این دو قرار نیست لزوما دو قطب مخالف و ضد هم باشند. مثلا اینکه از خوشحالی عزیزم را در آغوش میگیرم، درست معادل بیقراری و بی تابی از دست دادنش نباشد! و لازم نیست که من شادی ام را سرکوب کنم تا بتوانم در مقابل غمم ام را کنترل کنم و کاهش دهم. یا بدتر از آن نیاز نیست که خود را بکل از هر گونه احساسی خالی نمایم.
اما به همون میزانی که شادی ها کنترل و جهت داده می شن (تمرین و توجه)به همون میزان در لحظات غم و اندوه و درد می تونیم از اونها شاید به عنوان یه اندوخته و سرمایه بهره ببریم .
من دیدم آدمهایی که به ظاهر چه سرخوشند و قهقه می زنند اما در باطن از یه آدم معمولی چه قدر بیشتر غمگیم و افسرده ست و دائما خودش رو به شادی و تفریحات سرگرم می کنه اما .
گفته اند هنگامی که غمگین هستید به قبرستان بروید و هنگامی نیز که شاد هستید به قبرستان بروید .
به قبرستان بروید تا قبرستان شما را تعدیل کند . قبرستان به کسانی که خیلی سرخوش هستند می گوید : زیاد خوشحال نشوید. چون خوشی های اینجا پایدار نیست . به کسانی که خیلی ناراحت هستند قبرستان می گوید : این غم ها می گذرد ، افسرده و مأیوس نشوید . هرچه را که نپاید ، دلبستگی را نشاید . لذا عرفای بزرگ ما همیشه به شاگردان خود توصیه می کردند که به قبرستان بروید . گفته شده که آقای قاضی زیاد وادی السلام می رفتند . زمانی هم که می رفتند یک یا دو ساعت می نشستند . حتی برخی از افراد اعتراض می کردند که مگر شما کار دیگری ندارید که اینجا می نشینید . مشخص است که اینها این مسئله را جدی گرفته بودند . متأسفانه از خواص دنیای غفلت زا است که جای جدی و شوخی را عوض کرده است . ما حاضر هستیم برای یک فیلم یا یک بازی وقت زیادی بگذاریم ولی حاضر نیستیم برای جدی ترین مسئله ی زندگی خود، یعنی ابدیت آنقدر وقت بگذاریم.
هرچند:
قبرستان ها هم که در فضایی خارج از شهر است و سعی می کنند آن را به صورت فضای سبز و پارک تبدیل کنند که اگر کسی به آنجا رفت تفریح کند . اینها باعث می شود که انسان از این فضا دور شود .










پاسخ با نقل قول
علاقه مندی ها (Bookmarks)