احساسات متناقض به خونواده

[ملاحت1]

بهار جان
وقتي هر كدوم از ما در بيرون خونه هامون شروع به حرف زدن ميكنيم يا عمل ميكنيم همه تصور ميكنن ما و والدينمون متخصصين مشاوره.. دانشمندان پنهان و .. و.. و.. و.. هستيم.حقيقت اينه كه مشاجره ها.. بحث ها دعوا ها خصومت هاي كوچك در همه خونه ها هست و در 20 تا 80 در صد خونه ها چنان زياد ميشه كه روند متعارف زندگي رو مختل ميكنه.به قول نويسنده اي اگه در و ديوار خونه ها به صدا دربياد خدا ميدونه چي مي شنويم !!!
خب حالا ما چه كنيم اگه فرزند خونه اي نا آرام هستيم؟
1. خودمونم در گير شيم.
2. فرار كنيم.3. منزوي بشيم.
اين سه رفتار كه هر كدوم زيان هاي خودشو داره به صورت تنهايي يا باهم بكار ميره..و منجر به اشتباهات و زيانهاي بعدي هم ميشه.
به طور موقت برخي از اين رفتار ها در شرايط خاص بد نيستن اما در مجموع كسي كه بايد مقاوم بشه شمايي.به مشاوره رفتن ادامه بده.من در محيط هايي كه توش آزار ميديدم و ناگزير به حضور مداوم درشون بودم براي خودم غاري درست كردم كه ديواره هاش خودم بودم. هميشه جواب نمي داد اما اغلب خوب بود. ببين تصور كن من درس دارم كار دارم محيطم هم پرتنشه. تنها بخشي از وقت من ميتونه صرف بهبود محيط پر تنش اطرافم بشه.
ما نمي تونيم خانواده مونو دور بريزيم بهار جان. اما قرار نيست اگه اونا قصد غرق كردن خودشونو داشته باشن ماهم باهاشون غرق شييم.
همه ما در لحظاتي آرزو كرديم و ميكنيم اي كاش پدر يا مادرمون درك بهتري از ما داشتن.. يبا فلان اشتباهو در حق ما نميكردن.. اي كاش پدر يا مادرمون حتي فلان پدر و مادر بود كه مي شناسيمش..اما ايبن حس در واقعيتتغييري ايجاد نميكنه.
من ميدونم كه بسياري از مشكلاتي رو كه امروز متحمل ميشم در نتيجه عدم استفاده صحيح والدينم از اختيارات پدر و مادري خودشونه!الان من چه كنم كه پدرم 18 سال قبل در آستانه شروع بكارم مانع كاركردنم در يه شهر بزرگ و موندن در اين شرايط سخت شدن؟
الان چه كنم كه مادرم در فلان شرايط به جاي آرامش تنش ايجاد كردن و تلاش هاي من بيست و سه ساله اون زمان نتونست همه چي رو به حال اول برگردونه؟
اينا همون پدر و مادر مهرباني ان كه ديشب براي و هر وقت بيمارم برا كسالتم نگران ميشن و زحمت ميكشن.
اينو يقين بدون كه احساسات بسياري از مادر قبال والدينمون گاهي بسيار دوگانه ميشه. چون آونها انسان كامل كه نيستن هيچ گاهي به خاطر اختياراتي كه شرايط اجتماعي و خانوادگي و قانون و عرف بهشون اده چنان آسيبي به ما مي رسونن كه قابل جبران نباشه.
با گذر زمان يادميگيريم اشتباهات اونا رو ببخشيم و خوبي هاشونو به پاس زحماتي كه برامون كشيدن بيشتر ببينيم و در عين حال بكوشيم اون اشتباهاتي كه اونا كردن ما هرگز تكرار نكنيم!