اشتباه محض من

[هم پرواز]

دوست گلم
آهن را هم آنقدر می زنند توی سرش که آخر دست می شود پولاد و دیگر آخ هم نمی گوید!
اول راهی...دنیا عرصه ی همین دل بستن ها و دل کندن هاست...این احساسی بودنمان هم تا اندازه ای دست خودمان هم هست...وقتی دلت می گیرد و می خواهی از مشکلاتت بگویی و انقدر پری که می خواهی لبریز بشی حرفهایت را بنویس...بعد که حالت خوب شد پاره کن بریز دور...کاغذ یار خوبی ست...از نقطه ضعف هایت بر علیه خودت استفاده نمی کند سرزنش هم نمی کند...
من اصلا نمی گویم تو حق نداری دوست پسر بگیری عزیز دلم....من مذهبی نیستم...اما می گویم ازدواج را حسابش را جدا کن از دوستی...اگر به فکر ازدواجی از دوستی به ازدواج رسیدن معمولا عاقبت خوشی ندارد...مثل من...بله دوست شدم خواستگاریم هم آمد اما زندگی ام به 1 سال هم دوام نیاورد...پس لزوما هر کسی که به خواستگاری ات هم می آید آدم به درد بخور و متعهدی نیست...
در این بین فقط باید مواظب خودت باشی...فقط باید 4 چشمی خودت را بپایی...می دانی چرا ما دخترها عشق ازدواجیم به قول پسرها؟ چون در ذات زن است که می خواهد تعهد بلند مدت بدهد...که نمی خواهد با هر کسی بخوابد...که نمی تواند با آدمهای مختلف رابطه جنسی داشته باشد و مادر بودن هم همین را می طلبد و معمولا اگر زنی نجیب باشد در ذاتش میل به تعهد و تاهل هم هست...این نشان می دهد شما هم به همین سو گرایش داری...تو خوبی و لیاقت خوبی ها را داری...لیاقت دوست داشته شدن را داری

و یادت باشد ...شاید چند سالی دیرتر ازدواج کنی اما می ارزد به اینکه یک یار خوب انتخاب کنی...که خدای ناکرده به جدایی نرسی...درد نکشی...رنج نبری...
همه ی ما بلاخره روزی ازدواج می کنیم...دیرو زود دارد ...سوخت و سوز ندارد...پس صبر و خویشتنداری داشته باش که بی اجر نمی ماند...