این خاطره مربوط میشه به یک شب سرد زمستونی. دما حدود 30 - درجه سانتیگراد و از ساعت 5 بعد از ظهر هوا کاملا تاریک.
یک اقایی توی دوره دانشگاهی ما بود که زیاد بین اقایون در روابطش با خانم ها خوش نام نبود.یک ترم از دانشگاه استاد ما از خوش روزگار این اقا رو با من در یک درس ازمایشگاهی در یک گروه قرار داد. ما برای انجام ازمایشهامون باید هر ساعتی از ازمایشگاه که خالی بود رو رزرو می کردیم و کلید می گرفتیم. من و اون اقا هم بعد از کلی هماهنگی ساعت 6 تا 8 شب یک جای خالی پیدا کردیم.
من به همسرم گفتم و اون هم گفت من در محل کارم کار می کنم هر وقت کارت تموم شد بیا دنبالم تا با هم بریم خونه. (ماشین دست من بود). نگرانم نباش اگر کمی طول کشید باز من منتظرت می مونم. شانس ما اونشب استادمون هم اومد و گفت که دوست داره نتیجه ازمایش رو بدونه. البته همسرم نمی دونست استاد هم اومده. خلاصه سه نفری شروع کردیم به کار (من و استاد و اون اقا). دیگه حساب ساعت از دستم در رفت و وقتی ازمایش تموم شد دیدم ساعت 10 شبه.
برگشتم اتاقم و تا اومدم زنگ بزنم به همسرم که دارم من میام یکدفعه دیدم همسرم که تو اون سرما با پای پیاده از محل کارش راه افتاده بود، از راه رسید. تمام صورتش تا پشت گوشش از عصبانیت قرمز شده بود.با یک خشم فرو خورده گفت سریع لباس بپوش بریم.
یک کلمه هم اونشب چیزی نگفت و بعد هم هیچوقت بروم نیاورد. منم ظاهرم پشیمون و نادم بود. اما تو دلم جشنی بر پا بود. یکی به خاطر اینکه غیرت همسرم رو دیدم و بهش بالیدم. دوم اینکه خوددار بودنش رو و اینکه با اینکه مطمئنم فکرهای بدی از سرش گذشته بود، اما یک کلمه از اون فکرها رو به زبون نیاورد. قربونش برم.
یک چیز دیگم فهمیدم هر وقت خواستم شوهرم گرمش بشه باید عصبانیش کنم البته از نوع غیرت تحریک کن. خداییش اگر در حال عادی بود حتما یخ زده بود.:cool:








یک ترم از دانشگاه استاد ما از خوش روزگار این اقا رو با من در یک درس ازمایشگاهی در یک گروه قرار داد. ما برای انجام ازمایشهامون باید هر ساعتی از ازمایشگاه که خالی بود رو رزرو می کردیم و کلید می گرفتیم. من و اون اقا هم بعد از کلی هماهنگی ساعت 6 تا 8 شب یک جای خالی پیدا کردیم. 

با یک خشم فرو خورده گفت سریع لباس بپوش بریم.
پاسخ با نقل قول
علاقه مندی ها (Bookmarks)