همکارم خانم است
نه برام مهم نیست که او چه فکر میکند بیشتر دلم می خواد نباشه!!!!!!
حساس نیستم به اون صورت فقط چون اولین باره من سیاست مدار به مشکل برخوردم واسم مهم شده
این رفتار رو با همه داره (خانم ها) یه جورایی من سنگ صبور اونام هستم وقتی میان و ازش گله میکنن.
خوب دوستمه من برای همه دوستام این جوری هستم حالا که فکرشو میکنم میبینم باید یکم نامهربونتر باشم!!!!!!
چون طلبکار من بود. زبونی شاید تشکر بکنه ازم، ولی این برخورد آخرش نشون میده قلبا اینطور فکر نمیکنه
نمی دونم

به نظرتون راه حل مقطعی واسه این دلخوری فعلی چیه؟ شنبه که میبینمش چطور باهاش برخورد کنم؟ اصلا لازمه باهاش صحبت کنم؟
از چیزی که بدم میاد اینه که تو یه موضوعی منفعل باشم