فکر می کنم شما خودتون را زیادتر از حد معمول در زندگی مشترکتون حل کردید. همه چیز را واقعا یکی می بینید. تمرکزت را بذار روی خودت، نه شوهرت. به خودت برس. به خودت احترام بذار. به خودت توجه کن.
توی برنامه ای که گفتی من ندیدم بگی می رم ورزش واسه خودم. کتاب می خونم واسه خودم. کلاس می رم واسه خودم. شما از صبح تا شب کار می کنی، پولش را می دی به همسرت. شب هم می آیی خونه در خدمت همسر و زندگی مشترکی و دیگر هیچ. خودت کجای زندگی خودت هستی؟

اما همسرتون زندگی فردیش در اولویت است. این باعث شده شما سرخورده بشید.

بهتره یک نگاه مجددی به خودتون و خواسته هاتون بندازید. به اونها توجه کنید. من را فراموش نکنید. شما کار می کنید حقوق می گیرید، چرا باید حقوقتون را به همسرتون بدید؟ چرا اختیار درآمد شخصیتون را می دید به کس دیگه؟ این به معنی بی احترامی به همسر یا بی توجهی به زندگی مشترک نیست. این به معنی توجه به خود است. اگه شما خودتون را فراموش کنید، مطمئن باشید هیچ کس دیگه ای شما را به یاد نخواهد آورد. اگر شما به خودتون توجه نکنید همسرتون و هیچ کس دیگه ای به شما توجه نخواهد کرد.

این رفتار شما باعث شده توقعتون از همسرتون هم بالا بره. توقعاتی که بعضا صحیح یا به جا نیستند.
خیلی وقتها برای من هم پیش اومده که خسته رسیدم خونه و با خودم گفتم حال هیچی ندارم. شام هم نمی خورم. اما نیم ساعت بعد متوجه شدم که دارم شام می خورم!!!
دلیل شام خوردن همسرتون بی توجهی به شما نبوده. فقط خسته بوده و با کمی استراحت حالش بهتر شده و رفته سراغ شام. اما شما بخاطر توقع بیش از حد حساس شدی. بخاطر اینکه همه انرژیت را گذاشتی روی اون. انتظارت هم ازش رفته بالا.

بیشتر به خودت برس. بخشی از ستاده هات از طریق خودت تامین می شه.
کمتر خودت را وقف همسرت کن. بخشی از داده هات و خروجیهای انرژیت کمتر می شه.
مجموعش باعث می شه که حالت بهتر بشه.