سلام به دوستان دلسوز و مهربانم، جناب مدیر از لطف شما ممنونم.حدود 1 سال و نیم پیش از طرف یه بنده خدایی پیشنهاد عقد موقت به من شد،در اون موقع من خواستگار هایی داشتم ولی میدونستم که فرد مورد علاقه ی من نیستن،تا اینکه سرو کله ی این آقا پیدا شد،اون اصلا موقعیت ازدواج نداشت،پیش خودم میگفتم خوب اگه ارزششو داره براش صبر میکنم تا موقعییتش جور بشه ، یه جورایی قبولش داشتم.اول فکر کردم دلیل توجهش به من برای ازدواج دائمه(حتی 1% هم فکر نمی کردم پیشنهاد ازدواج موقتو بده) وقتی اینو گفت بدترین حسی رو که تابه اون موقع حس نکرده بودمو تجربه کردم،سعی کردم خودمو کنترل کنم تا حرکت ناشایست انجام ندم فقط بهش گفتم که حاضر نیستم به این موضوع فکر کنم سعی کردم به خدا پناه ببرم از این شکی که بهم وارد شده بود،چشتون روز بد نبینه اوضاع روحیم بهم خورد،پیش خدا کلی شکایت کردم.پیش خودم میگفتم آخه چرا به من اینو گفت.خلاصه چند ماهی گذشت و آتیش من کم شد،بعدش کنجکاو شدم بفهمم اسلام در این مورد چی گفته با چند نفر روحانی در این زمینه صحبت کردم،بعضی میگفتن که اگه دختر بالای 30-35 باشه وخواستگار نداشته باشه و ... بدون اجازه پدر میشه.بعضی میگفتن اگه سنه پایینتر هم باشه ولی اصلا شرایط نداشته باشه میتونه... خلاصه هر کی یه چیز میگفت،ولی اکثر به این موضوع اعتقاد داشتن که دختر با کره تا حدودی حقش ضایع میشه.در مورد آقایون هم که ازدواج نکردن میگفتند که اگر به خدا توکل کنند و صبر داشته باشن به نعفشونه که برای ایجاد خانواده اقدام کنن... خیلی تبصره داشتن.و مهم ترین موضوع این بود که عقد موقت در فرهنگ ما جا نیفتاده و احتیاج به فرهنگ سازی چندین ساله داره.عقد موقت فلسفه های زیادی داره،نتیجه گیری من در کل همون نوشته ی قبلیم هست که براتون گذاشتم. مدیر ارجمند و همراهان عزیز اگر در این زمینه سوال خاصی دارید که در اطلاعات من میگنجه بپرسین اگر افتخار داشته باشم و جوابشو بدونم دریغ نمیکنم.
علاقه مندی ها (Bookmarks)