سلام
من خودمو مقصر میدونم . من همیشه خودم رو سرزنش میکنم ، فکر میکنم کارهای زشتی که انجام دادم باعث شده من قدم کوتاه و در کل ظاهر بد بمونه .
حالا قد کوتاه هیچ ، نه ظاهر خوب ، نه وضع مالی خوب ، نه یک دوست خوب کسی که باهاش بتونم باشم .
من وقتی بیرون میرم بیشتر دلم میگیره ، من ظاهر خودم رو با ظاهر پسرهای دیگه مقایسه میکنم .
هیچ چیز برای من اهمیت نداره جز ظاهر زیبا به قولی خوشتیپ بودن .
فکر میکنم باطن آدمها مهم نیست چون من باطنم تاحالا خوب بوده ولی کسی به من علاقه ای نشون نداده ، در صورتی که اگر ظاهر خوبی میداشتم حتی با باطن پلید خیلی موقعیتم بهتر بود .
من جرائت ندارم کسیو دوست داشته باشم چون فکر میکنم آدم کم ارزشی هستم و همچنین مطمئنم کسی علاقه ای به من نمیتونه داشته باشه ، من هیچ نقطه مثبتی درون خودم نمیبینم .
روحیه ای که امروز دارم چند سال طول کشیده تا به این حالت برسه و هر روز که میگذره افسردگی شدیدتری پیدا میکنم .








علاقه مندی ها (Bookmarks)