متاهل، ولی عاشق دیگری

[دوراهی]

ممنونم از همه ی شما که همه ی ناگفتنی ها رو گفتید و ازتون تشکر میکنم .پس بزارید من جور دیگه بهتون بگم که عقده ی من از کجاست .همه ی شما درست میگید من مشکلم با خودمه یا شاید از تنهایی خودم .تو پیامای قبلی بهتون گفتم که متاسفانه من خانواده ی درست و حسابی از نظر فرهنگ نداشتم و وقتی تا خواستم به خودم بیام به زور شوهرم دادن و از همه بدتر اینکه شوهرم خیلی قبل از این حرفا به من خیانت کرده .خیانت معنیش فقط این نیست که بری با کسی دیگه ارتباط داشته باشی خیلی چیزا و کارا خیلی بدتر از داشتن ارتباط با کسی دیگه اس .وقتی با نقشه شناسنامه اتو ببرن محضر به اسم صیغه و بعدش بفهمی که بهت نگفته عقدت کردن چه حالی بهتون دست میده .وقتی بهش بگی که من نمیخوامت و به خواسته ات اهمیت نده و با تمام خودخواهی تو رو مال خودش کنه چه حالی بهت دست میده .وقتی حتی خودتو بخوای نابود کنی و جلوی چشماش ذره ذره آب بشی و بازم خودخواهانه تو رو مال خودش کنه باز چه حالی میشی .وقتی بخاطر خانواده ی بدرنخورت راه پس نداشته باشی و بخوای بمونی به اینی که خدا مقدر کرده و پای همه چی وایسی و بعدش بی توجهی ببینی باز چه حالی بهتون دست میده .همون روز اول که خواستم اینجا مشکلم رو حل کنم حدس میزدم که همه فکرشون به هوس و رابطه جنسی من با اون آقا میره ولی بازم خواستم باهاتون درددل کنم و یه کم از بدبختی هام بگم و سبک شم .و از همه ی اونایی که ربطه ی منو و یا به قولی عشق منو به پای هوس گذاشتن متاسفم خیلی قضاوت بدی در حق من بود .من گفتم که سست ایمانم ولی نه اونقدر که بخوام نه تنها به شوهرم بلکه به تن خودم خیانت کنم .تنها گناه من اینه که با بودن کسی دیگه اونم در حد چند تا پیام و اونم بخاطر اینکه تمام محبتش رو حالا چه از روی هوس و یا هرچیزی دیگه و یا دلسوزی بهم میرسونه ارامش پیدا میکنم .شمایی که گفتی محبت گدایی میکنم راست میگی من محبت گدایی میکنم چون از هیچ کس حتی از همسرم محبت ندیدم .شما که میگید طلاق بگیرم بهتون بگم که من تا پای طلاقم رفته ام ولی طلاقم نداد قبل از اینکه بچه دار بشم .بهش گفتم که اگه روزی حس کنم با کسی دیگه آروم میشم میرم سمتش و بازم با تمام خودخواهی که داره میگه هر کاری دوست داری بکن .من نمیدونم شما ها چند سالتونه و چطور زندگی میکنید ولی من همش 25 سالمه سنی ام ندارم و تازه دارم خودمو میشناسم ولی انقدر انصاف دارم که آینده ی بچه امو که خودم خواستم بیاد تا شاید عشقی که ندارم تو وجود اون پیدا کنم به خطر نندازم .من بعد 5 سال که به هر دری زدم که ازش جدا شم و قبول نکرد بچه دار شدم که با اون آروم بشم و عشقمو تو وجود اون پیدا کنم ولی نمیدونستم که عشقی که یه مادر به بچه اش داره با عشقی که من دنبالش بودم و هستم فرق داره و اونم نمیتونه جایگزین خلا من باشه .نمیخوام کارم رو توجیح کنم و به اشتباهی که دارم میکنم دامن بزنم ولی اینو بدونید من هر کاری تونستم واسه این زندگی کردم و بازم میکنم و فقط بخاطر بچه ام .تو پیامای قبلی ام گفتم که هیچوقت نه به فکر ازدواج با اون آقا بودم و نه هستم و نه خواهم بود و نه اون از من همچین تقاضایی داشته و نه خواهد داشت .حتی اگه مجبور بشم با یاد عشق اون زندگی میکنم ولی بخاطر دلم نمیذارم اسم بچه ی طلاق بخوره رو پیشونی پسرم / قبل از اینکه من به شوهرم خیانت کنم اون به من خیانت کرده و منو وارد زندگی کرده که خواسته ی دل خودش بوده نه من .با تمام اینها هیچوقت از محبتم بهش کم نذاشتم و واسه خودش و زندگیش از خودم گذشتم و اون در عوض با تمام خودخواهی ذره ای توجه و محبتی که من ازش میخوام رو ازم دریغ میکنه .تازه فهمیدم که تا کسی جای خودت نباشه نمیتونه درکت کنه و از همهی شما بخاطر همدردی و قضاوتهاتون ممنونم و از همتون بابت اینکه این چند روز وقتتون رو گرفتم معذرت میخوام .از این به بعد سعی میکنم درد دل خودم رو جز با خدا به کسی نگم