بازم ممنونم از راهنمای شما .ولی باور کنید خیلی سخته که آدم بخواد یه عمر بدون عشق با کسی زیر یه سقف زندگی کنه .من قبول دارم که کارم درست نیست و به گونه ای خیانت به خود و شوهرم محسوب میشه ولی از احساس آرامشی که در کنار اون میکنم لذت میبرم و حس میکنم با بودن او در زندگیم بهتر میتونم شرایطم رو تحمل کنم و یا به نوعی مدیریت کنم .من تو اون 6 سال زندگی مشترک خیلی از احساسات و خواسته های روحی خودم گذشتم ولی شما بگید آخه تا کی باید بخاطر یکی دیگه که با تمام خودخواهی منو وارد زندگیش کرده باید بدون عشق زندگی کنم .بعضی وقتا به خودم میگم وقتی اون با آینده من خودخواهانه برخورد کرده چرا من خودخواه نباشم .چرا من اونطور که دوست دارم با کسی که حس میکنم عشقم رو تو نگاهش میبینم خوش نباشم .تا کی باید بخاطر یکی دیگه از خودم بگذرم در حالی که ذره ای برای این از خود گذشتگی ارزش قائل نیست