از عجایبِ عالم است

که ما با موهبت هائی بسیار به دنیا می آییم،

اما همچون گدایان زندگی می کنیم.

زیرا ما به خویشتن ِ خویش نمی نگریم

و از توانایی های بی نهایت ِ خود خبر نداریم.

همه چیز برای ما عادی است.

ما به خود و پیرامون ِ خود عادت کرده ایم

و از این که هستیم

و از این که توانی عظیم داریم،

دچار حیرت نمی شویم.

ما به کره ی ِ ماه می رویم

و در آنجا به کند وکاو می پردازیم،

اما از سفر به خویشتن ِ خویش عاجزیم،

زیرا گمان می کنیم که همه چیز را درباره ی ِ خود می دانیم.

ما هیچ شناختی از خود نداریم.

سقراط مدام می گفت:«خود را بشناس.»

در این جمله ی ِ کوتاه،

حکمت ِ همه ی ِ فرزانگان نهفته است.

زیرا با شناخت ِ خویشتن،

همه چیز را خواهیم شناخت

و توان ِ بالقوه ی ِ خویش را به فعلیت خواهیم رساند.

با شناخت خویشتن،

آیینه ی ِ جان مان مصفا خواهد شد

و همه ی زیبایی ها و شگفتی ها و رازها را

در خود منعکس خواهد کرد.

بر گرفته از كتاب : زندگی زیباست