سلام بر دوستان خوبم
رهایی جان شاید یکم مغرور شده باشم....یا اصطلاح بهترش این باشه که اعتماد به نفسم رفته بالا.....میدونم ....من هیچ احتیاجی از لحاظ مالی به شوهرم ندارم...از لحاظ عاطفی هم که هیچ.....پس چرا سردیاشو تحمل کنم....به جاش ترجیح میدم برم دنبال یه زندگی جدید که توش پر از شادی و نشاط باشه....یا لااقل کسی نباشه که من ازش انتظار عشق و محبت رو داشته باشم
شاید باورتون نشه که سالها برای یه همچین لحظه هایی روز شماری کرده بودم که بتونم تلافی اون سالهایی رو که به من و شخصیت من توهین کرد و جواب هیچ کدوم از محبتهای منو نداد بکنم....اون زمانا دلم نمیخواست مثل خیلی از زنها که با یه چمدون از خونه شوهرشون میان بیرون ازش جداشم.....زحمت کشیدم...درس خوندم....کار کردم...با سیاست زندگی کردم که بتونم همه چی رو بدست بیارم....الان دیگه نوبت شوهرمه که تاوان اون رفتاراشو پس بده....بعضی وقتا که یکم از رفتارایی که باهام داشته رو بهش یادآوری میکنم میگه واقعا چقدر آدم بد و ....بوده ....خودش قبول داره....اما وجودش اینجوریه....ریشه در طفولیت و تربیت خانوادگیش داره....
کلا هر دوتای ما آروم هستیم.....اهل جنگ و دعوا نیستیم....هیچ وقت صدایی از خونه ما بلند نمیشه...نه خنده....نه گریه....نه دعوا....فقط سکوت....سکوت....سکوت....من از این سکوت بیزارم....احساس میکنم دارم شادابی و جوانیمو از دست میدم....
دلم میخواست با شوهرم بگیم و بخندیم و فضای خونمون پر از شادی باشه...با هم قدم بزنیم و بستنی بخوریم...حتی دنبال هم بدویم....شوخی کنیم....
من چون روحیه شادی دارم تو محل کارم و میون دوستام دارای محبوبیت زیادی هستم...همیشه آدمای زیادی دور و برم هستن که میتونم باهاشون خوش بگذرونم....اما من دلم میخواست خوشیهام با شوهرم باشه....دلم میخواست با شوهرم دوتایی بریم سفر....نه اینکه همیشه دوستامون باشن که حوصله مون سر نره.....
با خودم فکر میکنم نکنه پای کس دیگه ای وسط باشه....نکنه دلش بخواد با کس دیگه ای شادیهاشو قسمت کنه...اما از وجود اون شخص میترسم و زیاد تو کاراش دخالت نمیکنم...چون میدونم بدجوری میشکنم....میخوام اگه قراره تموم شه مثل همیشه آروم و بی سر و صدا باشه....نمیخوام دخترم این وسط ضربه بخوره....نمیخوام پدر و مادرم اذیت شن....
دوستان عزیزی که از شوهراتون جدا شدین به من بگین مراحل کارش چطوریه؟ خیلی سخته؟ ترسناکه؟ واقعا باید همه چیمو بدم تا بتونم ازش جدا شم؟
یکم براتون از گذشته میگم که شاید بهتر بتونید کمکم کنید
اگه تونستم انقدر اعتمادش رو جلب کنم که اموالمون رو به نام من کنه به خاطر فداکاریها و محبتهایی بوده که در حقش کردم...اینا در مقابل کاراهایی که من براش کردم ارزشی نداره...من 8 سال از بهترین روزهای زندگیمو به پاش ریختم که با دنیایی پول بدست نمیاد...8 سال تموم چشمم رو بستم و نیازهامو نادیده گرفتم که به شوهرم سخت نگذره....شاید یکی از خوشبخترین انسانها شوهر من باشه که واقعا اون طور زندگی کرد که میخواست....تو هر زمینه ای که میرفت من پشتش بودم و پا به پاش میرفتم...الان همیشه میگه کاش همون آدم گذشته ها بودی....چرا انقدر عوض شدی....من یک ساله دارم بهش میگم چرا عوض شدم....به هزار راه متوصل شدم که بهش بگم نذار من ازت دل بکنم.... اما نتونست....نخواست....یا هر چیز دیگه ای...
همه مردم دنیا وقتی بچه دار میشن خوشحالن....ما بعد از 6 سال زندگی مشترک بچه دار شدیم...باز هم شوهرم میگفت من هنوز آمادگیشو نداشتم...چرا باردار شدی....چرا جلوی آزادیهای منو گرفتی....من بچه نمیخواستم.....و هزار جور حرف و حدیث دیگه....
نه محبتی....نه ابراز خوشحالی....منو تو خونه تنها میذاشت و میرفت اسکی...گردش...من میرفتم سرکار و آقا میرفت کوه.....
یه بار که از کوه برمیگشت سر راه اومد دنبال من اداره...اون موقع 6 یا 7 ماهه باردار بودم...ناخداگاه جا سیگاری ماشین رو باز کردم....شاید اولین بار بود که این کار رو میکردم...دو تا ته سیگار بود یکیش رژ لبی بود...سریع جا سیگاری رو درآورد و خالی کرد از پنجره ماشین بیرون....منم مثل همیشه سکوت کردم....یه توضیحاتی داد که منم به خاطر اینکه موضوع رو تموم کنم قبول کردم و ظاهرا قانع شدم...اما هنوز که هنوزه بعد از 3 سال اون صحنه هر روز جلوی چشممه....چند مورد دیگه هم ازش دیدم....هر کدوم رو به نوعی توجیه میکردم...که مردی با شرایط و موقعیت اجتماعی اون خیلی عادی که با خانمهای دیگه ارتباط داشته باشه...منم باید قبول میکردم و ساکت میموندم که به آقا بد نگذره و اخمم نکنه....اگه آقا از استخر میومد و من تنها میموندم و یکم ناراحت بودم به جای اینکه با کمی محبت از دل من در بیارتش دست پیش رو میگرفت و قهر میکرد که چرا نمیذاری بهم خوش بگذره....خودم براش بلیط بهترین استخرا رو میگرفتم....بهترین لباسا رو میخریدم...اما در مقابل همش توقع....همش بی محبتی...








علاقه مندی ها (Bookmarks)