عزيزم به روحت مجال پرواز بده. از چي ميترسي؟
به قول اوشو:
گذشته مثل يه تابوته كه خاطرات مرده توش دفن هستن. تا كي ميخواين سنگيني اين تابوت رو ، رو دوشتون تحمل كنيد؟ مقداري شهامت داشته باشين و از اون تابوت دل بكنيد، اونوقت ميفهميد پرواز كردن چقدر راحت خواهد بود.
فكر ميكنيد همين الان كه توبه كرديد، فقط به خواست خودتون بوده؟ فكر ميكنيد اگر خدا نميخواست شما هدايت ميشدين و توبه ميكردين، در حاليكه هدايت تنها به اراده ي خداست؟ حالا كه خدا خواسته، بنده ي خدا انقدر نااميد؟
اصلا يه فرض ديگه رو در نظر ميگيريم. به فرض محال خداوند شما رو نبخشه! شما ميخواين تا آخر عمرت حسرت بخورين و خودتون رو سرزنش كنيد و با خدا غريبي كنيد؟ اگرميتونيد برگرديد به گذشته و اون خاطرات تلخ رو پاك كنيد، خب اين كار رو بكنيد وگرنه براي هميشه بذاريدشون كنار.
اگر جاي اين فرصت هايي كه دارين با نا اميدي از دست ميدين، سعي در جبران گذشته داشتين، تا حالا كلي شو جبران كرده بودين. اگر كفه ي گناهتون سنگين شده، عاقلانه ترين كار اينه كه اون يكي كفه رو پر كنيد تا لااقل برابري كنه. درسته؟
علاقه مندی ها (Bookmarks)