یه سوال از بالهای صداقت

[رهايي]

سلام دوستان عزیز
من نظر بالهای صداقت رو قبول دارم
چون اون اشتباه رو من هم داشتم و همون نتیجه بد عایدم شد
من حقوقم رو میاوردم به همسرم میدادم و فکر میکردم با این کارم دارم نقش مثبتی در پیشرفت زندگیمون بازی می کنم و این امر همسرم رو متوقع کرده بود طوری که حتی اگر هزار تومان ازش میخواستم می گفت باید زودتر می گفتی تا من الان داشته باشم و بهت بدم ( باوجودی که این مبلغ فوق العاده ناچیزه)
فهمیدم همسرم من رو فقط و فقط بخاطر اینکه حقوقم رو بهش میدم و سرکار میرم دوست داره نتیجتا تصمیم گرفتم حقوقم رو بهش ندم و بعد از دوماه این کار من باعث شد ایشون بگن که نمیخوان با من زندگی کنن و ما از هم جدا شدیم ( و تمام ذهنیات من به واقعیت تبدیل شد ) و وقتی هم از ایشون جدا شدم هیچ حق و حقوقی به من نداد چون حضانت دخترم رو من گرفتم و همه حقوقم رو در قبالش بخشیدم
از انجائیکه من هم هیچ پس اندازی نداشتم و همیشه همه حقوقم رو به ایشون داده بودم و حتی همون دوماه که بهشون ندادم خرج مایحتاج خونه کرده بودم موقع جدائی هیچ پولی نداشتم به همین دلیل خیلی خیلی سختی کشیدم
به نظر من زن حتما حتما باید برای خودش پس اندازی داشته باشه
شاید دلش بخواد برای خواهرش یا دوستش و ... کادو بخره شاید دلش بخواد برای خودش اون چیزی رو که دوست داره بخره و ...
شما اگر الان همه پس اندازتون رو به همسرتون بگید و یا بهش بدین اون رو متوقع بار میارین و از این به بعد باید منتظر باشید هر وقت به بن بست رسید اول روی شما حساب کنه
اینها همه تجربیات من بوده نمیدونم اما من که واقعا ازشون درس گرفتم
امیدوارم به درد شما هم بخوره