سلام ریحانه های من
زندگی ما هرچقدر سخت شود, معتقدم که انسان بودن ,یعنی اینکه به اندازه سهم خود به دنیا کمک کنیم....
هرچقدر هم که کوچک باشد و کسی آن را به حساب نیاورد....توانایی ما برای مهربان بودن و کمک کردن،با ما به دنیا می آید....از خودگذشتگی ما را آدم بهتری میکند...
به قول آن جمله معروفی که میگوید اگر نمیتوانیم کارهای بزرگی انجام دهیم حداقل میتوانیم کارهای کوچک را باعشقی بزرگ انجام دهیم…:D
و شاید...
خوشبختی،امکان نیست بلکه احساس است.احساس همدلی و عشق.از پوسته خود بیرون آمدن و عاشق بودن و احیای شوق زیستن در خود و انسانهای دیگر…
موفق باشید
پاسخ با نقل قول
علاقه مندی ها (Bookmarks)