سلام دوست عزیز
من شرایط تو رو تجربه کردم تا حالا، البته نه در مورد ازدواج بلکه در مورد یک شغل، تمام فرآیند ازدواجتو که تعریف کردی واسه من قابل لمسه. من تو رو درک میکنم. تو در وضعیتی هستی که همه ازش راضین و میگن خوب و عالیه غیر از خودت!
البته مورد من چون شغل بود من نهایتا استعفا دادم و اومدم بیرون ولی الان بعد از 2 سال میگم اگه مونده بودم طوری نمیشد. به این فکر کن که اگه جدا بشی باید خیلی سختی بکشی و آخرشم فکر نکن که زندگیت از این که هست بهتره میشه، سعی کن مدارا کنی. در ضمن چون تو الان تمام وقتتو در این موقعیت هستی، احساس خفگی و احساس بیچارگی میکنی. اگه موقعیتی پیش بیاد که بتونی یکم دور باشی از این قضایا شاید بهتر و راحت تر بتونی فکر کنی و تصمیم بگیری.
شما در زندگیت یکبار بدلیل عدم قاطعیت که داشتی صدمه خوردی، سعی کن تو زندگیت قاطعیت داشته باشی. به نکته جالبی اشاره کردی که گفتی اعتماد به نفست پایینه، چون همیشه میگن "قاطعیت=اعتماد به نفس". به هر حال نظر این حقیر این هست که سعی کنی مهارت هایی کسب کنی که بتونی مدارا کنی. اینو میگم چون میدونم بعد از جدایی خبری نیست و تو هم عذاب وجوان خودتو داری و هم سرزنش اطرافیان. بنابراین مشکلاتت کم نمیشه بلکه بیشتر میشه. ناامید نشو، باز هم برو مشاوره. باز هم تمرین کن.
دوست عزیز دخترخاله ی شما حتی اگر به اصطلاح دختر شاه پریون هم بود، چون 100% انتخاب شما نبود، شما همین وضع رو داشتی، بنابراین در دخترخالت عیبی رو جستجو نکن، بلکه این ایراد از درون خودته، سعی کن اصلاحش کنی. از خدا کمک بخواه.
موفق باشی.![]()








علاقه مندی ها (Bookmarks)