سلام
من تجربه شخصی خودم رو مطرح میکنم و شما هم فقط به عنوان یک نمونه بهش نگاه کنید و نه یک قانون کلی ، من حدود یک سال از همسرم بزرگترم و موقعی که با هم آشنا شدیم خانواده هامون روی این یک سال خیلی تاکید کردن ولی ما قبول نداشتیم و فکر میکردیم که یک سال که چیزی نیست ولی من الان کاملا متوجه شدم که سن خیلی مهم هست مثلا من از همسرم انتظار دارم که منو درک کنه و یا ازم خمایت کنه دیگه ریاد حوصله شیطنتهای بچه گونه یا... رو ندارم ولی همسر من برعکس دوست داره همسرش کسی بود که مثلا با هم یه چمدون بر میداشتن و میرفتن به مسافرت دور دنیا و از این فکرای بچگونه و غیر عملی .من بیشتر به فکر آینده هستم و اون بیشتر به فکر حال. اون تو هر مشاجره ای بیان میکنه که من تو سن ازدواج نبودم و بچه بودم و ...تازه اون موقع من 28 و اون 27 سالش بود و خوب این مسائل مسائلی هست که تو دوران دوستی نمایان نمیشه.به نظر من تواناییهای خودتون رو برای تشکیل زندگی بیشتر محک بزنید که انتخاب مطمئنی داشته باشید و هیچ وقت افسوس نخورید.
در هر صورت امیدوارم که انتخاب درستی داشته باشی.
علاقه مندی ها (Bookmarks)