يك تجربه : من هر وقت زمين ميخورم كف دستام پوست پوست ميشه و زانوهام زحمي ميشه .گاهي وقتا صورتمم زخمي ميشه . همچين دردم مياد كه دوست دارم گريه كنم.
اما سريع بلند ميشم و و خاك و ماسه كف دستمو پا ميكنم و لباسامو مي تكونم و از جام بلند ميشم . اصلا به روي خودم نميارم كه خوردم زمين . اما اينبار با احتياط قدم بر ميدارم . كه مبادا جايي پا بذارم كه بخورم زمين. چون اين بار ممكنه بدجوري بخورم زمين . ممكنه دستم يا پام بشكنه؛ شايد هم ضربه مغزي شدم !!!
در كل ياد گرفتم كه هر شكستي يه درسي به من ميده .اولين درسش اينكه كه راههايي كه به شكست ختم ميشه رو ديگه نرم . و اينكه مواظب جلوي پام باشم كه ديگه نخورم زميين
دومين تجريه من " واسه من محالي وجود نداره "
پاسخ با نقل قول
علاقه مندی ها (Bookmarks)