سلام
من قبلآ این کامنت و با همه ی پستاش خونده بودم اما شاید چون اون روز انتقاد برام یه معضل نبود خیلی خوب نوشته هاتونو درک نکرده بودم . اما واقعا مفید و خوب نوشتید . دستتون درد نکنه .به خصوص پست 11 که آقای سنگ تراشان یه جامعیت کلی به موضوع دادند .
اما یه سوال:
من از قسمتی از آنچه شما گفتید اینجوری برداشت کردم که برای سازنده بودن نقد ، دو طرف انتقاد کننده و انتقاد شونده باید یه جای خالی برای نا درست بودن کارها یا رفتارشون تو ذهنشون وجود داشته باشه که هم بتونند روی گفته های طرف مقابل کمی فکر کنند و هم گفته های خودشونو از یه دیدگاه دیگه ای ارزیابی کنند.
اما اگه توی بحث با یکی و انتقاد به گفته هاش ، پی ببری که اون شخص چنین نمیکنه یعنی هیچ جایی برای پذیرفتن غلط بودن گفته اش نداره ، باید چه کار کرد؟
همین طور بحث کرد و حرف خودمونو بزنیم که این بی فایده است و هیچ نتیجه ای در بر ندارد و شاید گاهی به غلط به بیراهه منجر شود ؟
و یا اینکه کناره گیری کنیم و جواب ندیم البته در این مورد هم شاید این تصور به وجود بیاد که تو به دلیل ضعف و پذیرفتن سخن او هیچ نمیگویی؟؟؟
لطفآ کمکم کنید!