توقعات قبل از ازدواج

[ashnayedirooz]

نکته جالب اینجا اینه که خانم ها معتقدند آقایان نگاهشان مادیه و آقایان بالعکس در نتیجه خانم بهشت از همین الان برنامه چیدن برای مدیریت یه زندگی مادی!

به طور کلی چه آقایان چه خانم ها متناسب با روحیات و فرهنگی که در آن رشد کرده اند توقعات متفاوتی دارند و این جنسیتی کردن آن اشتباه است

من تجربه زندگی در شهرستان کوچک، شهرستان مرکز استان و تهران را دارم و به خوبی می دانم چه جوری با تغییر شرایط روحیه ها و توقعات عوض می شود یعنی در شهرستان کوچکی که مرد زمان زیادی از روز را با همسر و خانواده طی می کند و ناهار را با خانواده صرف می کند و رفت آمدها راحت تر است و روابط خانوادگی عمیق تر نوع توقعات کاملا با تهران فرق می کند. در شهرستانی کوچک انتظار برخی مسائل مادی چیزی کاملا طبیعیه چیزی که توی تهران کاملا زیاده خواهی تصور می شود از طرف دیگر برخی نیازهای روحی ای که در شهری مثل تهران ایجاد می شود مانند مسافرت چیزی است که در شهری کوچک که خود باغ و بستان دارد نیاز روحی تلقی نمی شود و تنها تفریحی است از باب خالی نبودن عریضه!
در توقعات از همسر تناسب فرهنگ ها یکی از مسائلی است که لحاظ نشدن آن می تواند اختلافات عمیقی را به وجود آورد

[شیدا حاتمی]

دوستان عزیز سلام

اول از همه از آقای montana ممنونم که پست من رو نقد کردندر مورد فرمایش شما با بخشی اش موافقم و بخشی اش نه.
با اینکه توقع من برا داشتن خونه از همسرم بالاست موافقم و تو این شرایط که ما تاوان بعضی سیست گذاری های نا درست دولت و معضلات اجتماعی که وجود داره، رو باید پس بدیم مجبوریم از خودمون مایه بذاریم و توقعاتمون رو تا جایی که میشه پایین بیاریم،اینکه من و دختر های امثال من توقع خونه داریم و جوون های الان توان براوردن این توقع رو ندارن نه تقصیر خانم هاست نه آقایون چون به نظرم مسکن جزو اصلی ترین ارکان تشکیل یه خونواده است اما الان جز خودمون کسی به فکر ما نیست پس باید نگرش خودمون رو متعادل تر کنیم.مرسی از تذکرتون

اما قسمتی که مخالفم اینه که من اطراف خودم خیلی از آقایون رو سراغ دارم که حین تحصیل کار هم میکنن و منتظر نموندن که درسشون تمام بشه و سربازی هم برن بعد تازه بگردن دنبال کار!!تقریبا80%همکلاسی های دانشگاه من از آقایون شاغل بودن.پس به نظرم آقایون هم باید تلاششون رو مضاعف کنن:)

جناب فرهنگ عزیز منظور من مالک خونه بودن بود،واقعیتش علت این توقع من بخاطر اینه که تصور اینکه هر سال بخوام تمام وسایل خونه رو بار بزنم و به یه محیط جدید برم و تا بیام به اون محیط عادت کنم دوباره روز از نو و روزی از نو، برام خوشایند نیست اما این به این معنی نیست که توقعاتم رو برا خودم وحی منزل بدونم و روشون تجدید نظر نکنم،اصلا اگه تو این بحث وارد شدم بخاطر همین بوده تا همراه با بقیه به یه نتیجه منطقی برسم

بهشت جان من دقیقا متوجه نشدم توقعات بالا بده یا نه؟!شما به من تذکر دادی که توقعاتم بالاست که بخاطر تذکرت خیلی ممنونم اما خودت تو پست قبل گفتی که بااید توقعات مالی زن بالا باشه!کاش ابهامی که برا من و احتمالا بقیه دوستان به وجود اومده رو بر طرف میکردی:

یه توقع دیگه من از همسرم اینه که در کنار احترام به نظر خانواده ها اجازه دخالت به حریم شخصی مون رو به کسی نده.

پیروز باشید

[ashnayedirooz]

خوب خانم حاتمی من با احتساب کار در زمان دانشجویی الان شش ساله دارم کار می کنم اما کار دانشجویی نیازی را به جز برخی نیازهای شخصی برطرف نمی کنه با این کارها که نمی شه خونه تهیه کرد!
من در خانه ای 450 متری در خانه ای در شهرستانی کوچک بزرگ شده ام سپس در خانه ای 76 متری در یکی از مراکز استان ساکن شده ام و الان در خانه ای 45 متری در تهران زندگی می کنم شاید پیش از این فکرش هم نمی کردم که بتونم در چنین شرایطی زندگی کنم خیلی طبیعیه همشهری من که در شرایطی مثل من بزرگ شده تصور چنین زندگی ای هم براش محال باشه اما هنر تطبیق با شرایط مهارتی است که در زندگی می تونه بسیار کمکتون کنه

می شناسم کسانی را که از زندگی در خوابگاه دانشجویی به اجاره نشینی در آپارتمانی 35 متری روی آوردند و هم اکنون در آپارتمانی 250 میلیونی ساکن هستند و چند دستگاه آپارتمان دیگر هم دارند چرخ زندگی همیشه به یک سرعت و یک روال نمی چرخه اما اگر همسر اون آقا نمی تونست آپارتمان 35 متری را تحمل کنه و آرامش را برای کار و پیشرفت همسرش فراهم نکرده بود مسلما امروز زندگی شون در این مرحله نبود

[بهشت]

در عوض مرد به خانوم باید حق طلاق و حضانت فرزند را بدهد
آریکس جان، حضانت فرزند مال خودتون! مثلا دارین امتیاز مثبت می دین؟
کدوم مردی مرده و می تونه حضانت فرزند قبول کنه. فقط شده ابزار دست مردها برای طلاق و ندادن مهریه. وگرنه اگه بهشون بگی بیا بچه را ببر می گن نمی خوایم.

بهشت جان من دقیقا متوجه نشدم توقعات بالا بده یا نه؟!شما به من تذکر دادی که توقعاتم بالاست که بخاطر تذکرت خیلی ممنونم اما خودت تو پست قبل گفتی که بااید توقعات مالی زن بالا باشه!کاش ابهامی که برا من و احتمالا بقیه دوستان به وجود اومده رو بر طرف میکردی
فکر کنم این دفعه چهارمه که من تو این تاپیک می گم بستگی به شرایط داره. بستگی به طرفین داره.
من گفتم باید شرایط طرف را سنجید و بر اساس اون خواست و همیشه هم توی زندگی حواستون باشه که باید غرور مردتون را با درخواستهای مادیتون تقویت کنید

[arix]

آریکس جان، حضانت فرزند مال خودتون! مثلا دارین امتیاز مثبت می دین؟
کدوم مردی مرده و می تونه حضانت فرزند قبول کنه

راستش رو بخواهید اگر در عقدنامه ذکر نشود من یکی به هیچ عنوان حتی اگر تمام دنیا رو هم به من بدهند حاضر نیستم از حق حضانت فرزندم بگذرم.اینکه می گم بنویسند دلیلش این است حالا که هیچ فرزندی در کار نیست به زور گفته های مشاوران و ... آدم سعی می کند کمی منطقی رفتار کند و در عقد نامه شرط را می نویسد که بله فرزند مادر می خواهد.که راستش را بخواهید همین الان هم که فکر می کنم از حرف ام پشیمان می شوم

مگر نه من که خودم را می شناسم ، اگر خدای ناکرده کارم به جدایی برسد اگر بتوانم عمرا نمی گذارم فرزندم از من جدا شود.من همین الانش یه بچه کوچیک می بینم کلی ذوق می کنم چه برسد به اینکه ....

به نظر من اشکال کار اینجاست که شما سعی دارید برای تمام مردان یک نسخه واحد بپیچید

یه توقع دیگه من از همسرم اینه که در کنار احترام به نظر خانواده ها اجازه دخالت به حریم شخصی مون رو به کسی نده.

به نظر من هم این یکی از مهمترین مورد هایی است که باید باشد

[بهشت]

به نظر من اشکال کار اینجاست که شما سعی دارید برای تمام مردان یک نسخه واحد بپیچید 82

مسایل را با هم قاطی نکنید، آقا. اون مال یه جای دیگه بود.


الان شیدا می گه چرا آمار میدید. اکثر یعنی بالای 50 درصد (آمار نیست که) آقایون وقتی می خوان طلاق بگیرند بچه را نمی خواهند مگر به عنوان ابزاری برای اعمال فشار ( ندادن مهریه و ... ). باور کنید.

البته حس فرزند دوستی شما هم قابل تقدیر است.

احترام به خانواده و ... هم که مادی نیست. الان مادی حرف بزنید.

[goolnaz]

واااااااااااای چه تاپیک طولانی بالاخره تمومش کردم!!!

ببینین یچه ها مسایلی مثل مهریه ونفقه وغیره انقدر که قبل از ازدواج مهم هست بعد از ازدواج مهم نیست.یعنی هیچ کس بعد از ازدواج به خاطر مهریه کم یا زیاد دچار مشکل نشده یا معمولا تو خانواده ها صحبت نفقه به صورت معمول انجام نمی گیره ومرد یا مردوزن هردو تلاش میکنند نیازهای زندگیشون را بر طرف میکنند.تا حالا کسی شنیده که زن به مرد بگه ماهی مثلا فلان تومان حقوق میخوام وگرنه تو خونه کار نمی کنم؟همانطور که در این تالار هم میبینیم بیشتر اختلاف ها به خاطر عدم توجه یکی از زوجین یا خیانت یا اعتیادیا...مسایلی از این دست هست که مهریه ومادیات نقشی در ان ندارند.

اقایون لطفا کمی با انصاف باشن واقعا چه کسانی مهریه را تعیین میکنند؟خانومها یا اقایان
در بیشتر خانواده های ایرانی تصمیم گیری در مورد مسایل ازدواج وازجمله مهریه بر عهده بزرگترها که معمولا پدر ها هستند میباشد.واین پدرها هستند که مهریه چند میلیونی تعیین میکنند واینجاست که اقایون باید بگویند از* ماست که بر ماست*و احتمالا همین مجردهای تالار اگر به سلامتی ازدواج کردند وصاحب دختری شدند باز همین نظرات را خواهند داشت؟

دادن حق طلاق به مردان عدم امنیت و ایمنی را برای زنهابه همراه دارد.و مهریه روشی است که برای مقابله با ان در نظر گرفته اند.روشی که شاید نادرست باشد ولی کاچی بهتر از هیچی.شاید اگر زنها هم حق طلاق داشتند اینقدر روی مهریه حساسیتها بالا نمی رفت.حقی که شاید هیچ وقت از ان استفاده نمی کردند ولی بهشون اعتماد به نفس میداد.

درباره حق حضانت فرزندان که دوستان اشاره کردند به نظر من نمیشه حکم کلی داد که مادرها بهترند یا پدرها بلکه باید بین مادر و پدر کسی راکه بهتر میتواند از فرزندان نگهداری کند انتخاب کرد.

[hamishetanha]

سلام دوستان.
ما زحمت بسيار زيادي به فرشته ي مهربان عزيز داديم و از ايشون خواهان حذف پست هاي اضافي و انحرافي شديم تا بتونيم راحتتر نتيجه گيري كرده و به هدفي كه مد نظر داشتيم برسيم. ضمن تشكر از فرشته ي عزيز از دوستان ميخوام براي نتيجه گيري و جمع بندي مثل قبل همكاري كنند تا هرچه سريعتر پست رو به نتيجه برسونيم. ازتون بي نهايت سپاسگزارم.

پيروز باشين.

[tesoke]

از ابتدای تاپیک معلوم نبود که قراره روی چی بحث کنیم. روی مهریه یا تحصیلات یا نفقه یا ... . اما من یه نظر کلی میدم.
بهترین ازدواج اونیه که دختر و پسر از هر نظر در حد هم باشند.
اگه زن و شوهر هر دو کار می کنن، مثلا برادر کوچک من و خانومش، هر دو معلم هستند. هر دو حقوق یکسان می گیرند. به نظر من بهترین کار اینه که حقوقشون را بریزن توی یه حساب مشترک و خرج خونه و بچه و ... را که دادند، مشترکا براش برنامه ریزی کنند که قراره چه ماشینی بگیریم؟ قراره سالی چند بار مسافرت و به کجا بریم؟ چند وقت به چند وقت بریم تفریح؟قراره کجا خونه بگیریم؟ خلاصه برای آینده برنامه ریزی کنند و هر چی هم گرفتن، چون که حقوق هر دو مساویه، باید به نام هر دوشون باشه. توی کارهای خونه هم باید برادرم با خانومش کمک کنه. این در واقع همون کاریه که سارا بانو با همسرش می کنه و فعلا که خوشبختند. حتما حتما باید قبل از ازدواج در مورد این ها حرف بزنیم و نگیم که نامزدم احتمالا قبول می کنه، نه، باید روش حرف بزنیم تا ببینیم چی را قبول داره و چی را نه.
از لحاظ حجاب و ارتباط با نامحرم هم باید در یک حد باشیم. (البته خانومم باید از من پاک تر باشه، چون ذات زن از مرد باحیاتر و پاک تره.) من دوست دختر نداشتم، کسی را هم می خوام که دوست پسر نداشته. با همکاران بخوان برن کوه و ... باید با من هماهنگ بشه. اهل چت و ... نیستم و همسرم هم اجازه نمیدم چت و ... داشته باشه. نماز و روزه و دعا و ... هم برام مهمه و زنی می خوام که اهل این ها باشه.

اما اگه یکی از طرفین چیزی بیشتر از دیگری داشت، مثلا دختر از پسر باسوادتر بود، در این حالت باید پسر مثلا از لحاظ پول یا ... بالاتر باشد تا بعدا مشکلی ایجاد نشه. دختر باید از لحاظ ظاهر از شوهرش زیباتر باشه تا مشکل ایجاد نشه. در مورد مهریه و حق طلاق هم بنده حاضرم مهریه ندهم و حق طلاق را به هسرم بدم. یا این که حق طلاق را بدهم، مهریه هم بدم، اما بچه ها دیگه مال باباشون باشند. یا هم این که همون روال معمولی باشه، یعنی مهریه بدم و حق طلاق با من باشه.
اگه خانومم کار کنه، برنامه ام همونیه که برای برادرم و خانومش گفتم. اما اگه کار نکنه، من خیلی تو کار خونه کمک نخواهم کرد، چون هزینه ی زندگی با منه. فقط کارهای سطحی انجام خواهم داد. مثلا تنها 10 درصد از کار خونه با منه. خودم از لحاظ ایمان و تقوا و ... به خودم 18 میدم، بنابراین حقمه که با دختر 18.5 ازدواج کنم. حاضرم اگه دختری از این لحاظ 19.75 باشه، اگه حالا کارمند هم نباشه، ازدواج کنم. یعنی یه سری معیارها را با بقیه معامله می کنم. در مورد عروسی گرفتن و جهیزیه هم همه چیز مساوی باشه. حاضرم جهیزیه اصلا نیاره، عروسی هم نگیریم. یا هر دو ساده باشند و یا هر دو باشکوه.
علاقه ای به این که همسرم یه فرد با دقدقه ی کار و پیشرفت و ... باشه ندارم. دلم می خواد همسرم 30 درصد انرژی اش را بزاره واسه کار و 70 درصد را واسه من و بچه هام و خونه. اما خودم 70 درصد انرژی ام را واسه کار می زارم و 20 درصد واسه خانومم و 10 درصد واسه بچه ها. یعنی من بیشتر مسئول امور بیرون از منزل و خانومم مسئول امور داخل منزل و تربیت بچه ها باشه.
در کل به نظرم باید روی همه ی این ها قبل از ازدواج با همسرمون حرف بزنیم و رودربایستی را کنار بگذاریم تا مشکلی ایجاد نشود. اینکه بخواهیم بگیم قانون چیه و وظیفه ی توئه و به من چه و ... همش بدبختی میاره. باید روی همشون به توافق برسیم.

[montana]

از ابتدای تاپیک معلوم نبود که قراره روی چی بحث کنیم. روی مهریه یا تحصیلات یا نفقه یا ... . اما من یه نظر کلی میدم.
بهترین ازدواج اونیه که دختر و پسر از هر نظر در حد هم باشند.
اگه زن و شوهر هر دو کار می کنن، مثلا برادر کوچک من و خانومش، هر دو معلم هستند. هر دو حقوق یکسان می گیرند. به نظر من بهترین کار اینه که حقوقشون را بریزن توی یه حساب مشترک و خرج خونه و بچه و ... را که دادند، مشترکا براش برنامه ریزی کنند که قراره چه ماشینی بگیریم؟ قراره سالی چند بار مسافرت و به کجا بریم؟ چند وقت به چند وقت بریم تفریح؟قراره کجا خونه بگیریم؟ خلاصه برای آینده برنامه ریزی کنند و هر چی هم گرفتن، چون که حقوق هر دو مساویه، باید به نام هر دوشون باشه. توی کارهای خونه هم باید برادرم با خانومش کمک کنه. این در واقع همون کاریه که سارا بانو با همسرش می کنه و فعلا که خوشبختند. حتما حتما باید قبل از ازدواج در مورد این ها حرف بزنیم و نگیم که نامزدم احتمالا قبول می کنه، نه، باید روش حرف بزنیم تا ببینیم چی را قبول داره و چی را نه.
از لحاظ حجاب و ارتباط با نامحرم هم باید در یک حد باشیم. (البته خانومم باید از من پاک تر باشه، چون ذات زن از مرد باحیاتر و پاک تره.) من دوست دختر نداشتم، کسی را هم می خوام که دوست پسر نداشته. با همکاران بخوان برن کوه و ... باید با من هماهنگ بشه. اهل چت و ... نیستم و همسرم هم اجازه نمیدم چت و ... داشته باشه. نماز و روزه و دعا و ... هم برام مهمه و زنی می خوام که اهل این ها باشه.

اما اگه یکی از طرفین چیزی بیشتر از دیگری داشت، مثلا دختر از پسر باسوادتر بود، در این حالت باید پسر مثلا از لحاظ پول یا ... بالاتر باشد تا بعدا مشکلی ایجاد نشه. دختر باید از لحاظ ظاهر از شوهرش زیباتر باشه تا مشکل ایجاد نشه. در مورد مهریه و حق طلاق هم بنده حاضرم مهریه ندهم و حق طلاق را به هسرم بدم. یا این که حق طلاق را بدهم، مهریه هم بدم، اما بچه ها دیگه مال باباشون باشند. یا هم این که همون روال معمولی باشه، یعنی مهریه بدم و حق طلاق با من باشه.
اگه خانومم کار کنه، برنامه ام همونیه که برای برادرم و خانومش گفتم. اما اگه کار نکنه، من خیلی تو کار خونه کمک نخواهم کرد، چون هزینه ی زندگی با منه. فقط کارهای سطحی انجام خواهم داد. مثلا تنها 10 درصد از کار خونه با منه. خودم از لحاظ ایمان و تقوا و ... به خودم 18 میدم، بنابراین حقمه که با دختر 18.5 ازدواج کنم. حاضرم اگه دختری از این لحاظ 19.75 باشه، اگه حالا کارمند هم نباشه، ازدواج کنم. یعنی یه سری معیارها را با بقیه معامله می کنم. در مورد عروسی گرفتن و جهیزیه هم همه چیز مساوی باشه. حاضرم جهیزیه اصلا نیاره، عروسی هم نگیریم. یا هر دو ساده باشند و یا هر دو باشکوه.
علاقه ای به این که همسرم یه فرد با دقدقه ی کار و پیشرفت و ... باشه ندارم. دلم می خواد همسرم 30 درصد انرژی اش را بزاره واسه کار و 70 درصد را واسه من و بچه هام و خونه. اما خودم 70 درصد انرژی ام را واسه کار می زارم و 20 درصد واسه خانومم و 10 درصد واسه بچه ها. یعنی من بیشتر مسئول امور بیرون از منزل و خانومم مسئول امور داخل منزل و تربیت بچه ها باشه.
در کل به نظرم باید روی همه ی این ها قبل از ازدواج با همسرمون حرف بزنیم و رودربایستی را کنار بگذاریم تا مشکلی ایجاد نشود. اینکه بخواهیم بگیم قانون چیه و وظیفه ی توئه و به من چه و ... همش بدبختی میاره. باید روی همشون به توافق برسیم.

ضمن احترام به شما ، اما این شرایط کار خودتون رو سخت تر میکنه. نه که بد باشن ، زیادی جزییات پسند هستین. یک سری از مسائل ریز باید بعد از ازدواج و به مرور زمان درست بشه. مثلا اینکه همسرتون حتما 1 نمره از شما با ایمان تر باشه ، زیاد به نظر من جالب نیست. اصلا ازدواج راهی هست به سمت کامل شدن و اگه جفتتون فول باشین دیگه زندگی چه لذتی داره؟ منظورم این نیست که اختلاف داشته باشین ، اما به دنبال شباهت خیلی زیاد تو جزییات گشتن هم منطقی نیست.
زیادی هم دو ، دو تا کردن غیر عادی جلوه میکنه..