کمک! دچار سردرگمی شدم در رابطم

[فرشته مهربان]

Hamed-santouri گرامی

به تالار همدردی خوش آمـــــدی

خیلی خوبه که به تفاوتهاتون از نظر فرهنگی و تربیتی اهمیت می دهی ، این یعنی جدی هستی و می خواهی عقلانی عمل کنی . همچنین اینکه خانواده را در جریان گذاشتی .

دوست عزیز
کاش به همین اندازه برای رابطه برقرار کردن هم دقیق می شدی و متوجه این می بودی که تا وقتی شرایط ازدواج پیدا نکردی از هر گونه رابطه که ایجاد وابستگی می کنه پرهیز کنی ، توصیه ما به پسر دخترها اینه که وقتی موقعیت ازدواج پیدا کردید همون موقع کیسها را از نظر گذرونده و به دنبال شناخت باشید .

حال چه باید کرد :

این رابطه رو قطع کنید هزینه اش هم مدتی تحمل رنج کندن از وابستگیه ، چون با توضیحاتی که دادید گذشته از اینکه شما الآن شرایط ازدواج را نداری ، بلکه از نظر فرهنگی و به تبع اون تربیتی بین شما شکاف عمیقی هست و قطعاً زندگی شما دوام نخواهد آورد ، بر همین اساس میگم بین شما علاقه عقلانی یا همون دلبستگی ( که از تناسبها برمیخیزه ) نیست بلکه وابستگیه ، که بعد از ازدواج با فروکش کردن احساسات خودش معضلاتی می آفرینه و ...

لذا توصیه کارشناسانه ما به شما ترک رابطه و منصرف شدن از ازدواج هست .


موفق باشید

باز هم تاکید ما بر اینه که شکاف فرهنگی تربیتی بین شما هست که به دلیل احساسات زیاد بهش توجه ندارید و قطعاً بعداً در زندگی دچار مشکل خواهید شد ، بخصوص که از حالا به نظر میرسه که احتمالاً شما روند منفعلانه را خواهید داشت و این برای یک مرد مناسب نیست و برای همسرش که مردش باید تکیه گاهش باشه خلاء و ... پیش میاره ، و ضمناً اختلاف بین خانواده ها خواهد بود چون تناسب ندارند ، که خود به خود در زندگی شما هم مؤثر خوهد شد .

منظور از علاقه عقلانی یا همون دلبستگی اینه که عامل این علاقه سنخیت ها و اشتراکات عقیدی و فکری و اخلاقی هست ، با توضیحاتی که شما دادید حتی در اخلاقیات هم شما تفاوتهای جدی با هم دارید ، و از نظر سنخیت عقیدتی که از نوع تفکر و نگرش هم برمی خیزد شما فاصله دارید لذا علاقه شما به خاطر سنخیتها و اشتراکات اساسی نیست و صرفاً مشترکات احساسی و عاطفی تأثیر گذار بوده و هست که این موجب وابستگی شده و مقطعیه ( تا وصال ) و شما فکر می کنید این احساسات و عواطف بین شما تنها بین شماست و شما با کسی دیگر اینگونه نخواهید بود که اشتباه است و نشونه اینه که شناخت کافیه از روحیات زنانه و مردانه ندارید .

در هر حال بنا به نظرات کارشناسی و تجربه از ازدواج امثال شما که بعدها منجر به طلاق شده ( نمونه های اینگونه را شاهد بوده ایم ) شما را نهی می کنیم از این ازدواج و توصیه به ترک رابطه و انصراف از آن می کنیم .

انتخاب با شماست .
در مورد امکان ویرایش هم تا 20 دقیقه بعد از ارسال هر پست امکان ویرایش دارید و بعد از آن تنها مدیران امکان ویرایش پستها را دارند اگر ویرایش خاصی مد نظر بود می توانید از طریق کلید گزارش ذکر کنید تا انجام شود ( در صورت تشخیص ضرورت انجام می شود )

موفق باشید

[فرهنگ 27]

اگر مشاور کار بلد باشه،همین حرفای فرشته ی مهربونو می زنه.هر وقت شرایط ازدواجت مهیا شد،دنبال دختری بگرد

که حجابشو کامل حفظ کنه.الآن هر قولی به هم بدید و جایی کوتاه بیایید،صرفن برای از دست ندادن موقعیته.بعد که به خواستتون

رسیدید،هر کی می خواد با ساز خودش برقصه.

فرشته عزیز،این مبحث اصلن دکمه ویرایش نداره.

[hamed65]

سلام آقا حامد،

من هم 24 سالمه و نه مشاور هستم نه آدمی با تجربه زیاد.
ولی از آنجایی که من هم تا همین 2 هفته پیش درگیر مشکلی مشابه مشکل تو شده بودم اینها را می نویسم. نصیحتی برادرانه!

به نظر من مهم ترین مسائل را بقیه و مخصوصا خانم فرشته مهربان مطرح کردند.

اشتباه من هم این بود که قبل از اینکه شناخت درست از طرفم پیدا کنم، به او دل بستم.
من از اول کسی بودم که برایم خیلی مهم بود که همسرم حجاب داشته باشه، نماز بخونه و خلاصه به قول خودت همین حداقل ها را رعایت کنه. با دختری آشنا شدم که اینطور نبود. ولی احساساتم چشمم را کور کرده بودند. البته به دلایلی به خودم آمدم و فهمیدم که ادامه دادن به این رابطه اشتباه است. توی همین سایت هم راهنمایی های خوبی به من شد.

مسئله فقط این نیست که دختری که دوست داری در مهمانی فامیلی روسری سرش می کنه یا نه. مشکل اینه که او به چیزهایی که تو به آنها اعتقاد داری اعتقادی نداره. حتی شاید برایش مسخره باشه.
البته من او را نمی شناسم ولی حدس می زنم که اینطور باشه. این را خودت بهتر می دونی.
تو الآن عاشقش هستی، ولی بعد از یک مدت این عشق کمرنگ تر می شه. کم کم متوجه این تفاوت می شوید. کم کم از هم ایراد می گیرید. تو میری تو یک مهمونی، همسرت هم بی حجاب و به احتمال زیاد در اختلاط با مردها و پسرهای دیگر خیلی آزادتر از چیزی که تو بتونی تحمل کنی. خیلی اعصابت به هم می ریزه و شاید کم کم غرورت شکسته شه و یا از او بدت بیاد. یا مثلا می تونی تحمل کنی ببینی زنت در یک مهمانی مختلط جلوی همه برقصه؟ یا اینکه بخواهد با بعضی ها روبوسی کنه؟
خانواده خودت هم به آنها نمی خورند. فکر کن در آینده بخواهید مهمانی بدید، یک گروه مذهبی، یک گروه هم ضد آنها.
به همه اینها فکر کن. عشق خیلی زیباست، جدایی خیلی سخته. خودم الآن درگیر این هستم که کسی که دوستش داشتم را فراموش کنم. ولی به این نتیجه رسیدم که با او خوشبخت نخواهم بود. برای اینکه عشق بمونه باید تفاهم باشه و این مسئله مذهب و فرهنگ برای من خیلی مهم بود.

وقتی بچه دار شدی چطور؟ تو می خواهی به دخترت بگی که روسری سرش کنه، همسرت می گه نه! تو می خواهی بچه هات نماز بخونند، همسرت می گه این افکار چیه؟

مشروب هم می خوره؟ روی این مسئله هم خیلی خیلی دقت کن.

تو نباید به این امید باشی که بتوانی بعد از ازدواج هدایتش کنی! اصلا اگر می خواهی با کسی ازدواج کنی به امید اینکه تغییری به این بزرگی در او بدهی، این فکرت اشتباه هست. از این بترس که نکنه که او تو را عوض کند.

اگر او حاضر بشه به خاطر تو روسری سرش کنه، باز هم مشکلات خواهید داشت. ایمان قلبی که نیاورده، بقیه تفاوتها هنوز هستند. به خاطر همین روسری سر کردنش هم شاید خانواده اش ازش ایراد بگیرند. بعد هم چه تضمینی است که او همیشه به این خواسته تو عمل کنه؟

امیدوارم تو مثل او نشی.

به خدا توکل کن. اگر به خاطر خدا و به خاطر اینکه ایمانت در خطر نیفته از چیزی بگذری، خدا کمکت خواهد کرد.

من نه به تو می گم که ازش جدا شو، نه می گم که با او ازدواج کن.
فقط می گم که برای چند روز هم که شده، دلت رو کنار بگذار و با عقلت فکر کن و تصمیم بگیر.

خدا به همراهت.

لا یا ایها الساقی ادر کاسا و ناولها ... که عشق آسان نمود اول ولی افتاد مشکل‌ها
:( :)

[Hamed-santouri]

باز هم تاکید ما بر اینه که شکاف فرهنگی تربیتی بین شما هست که به دلیل احساسات زیاد بهش توجه ندارید و قطعاً بعداً در زندگی دچار مشکل خواهید شد ، بخصوص که از حالا به نظر میرسه که احتمالاً شما روند منفعلانه را خواهید داشت و این برای یک مرد مناسب نیست و برای همسرش که مردش باید تکیه گاهش باشه خلاء و ... پیش میاره ، و ضمناً اختلاف بین خانواده ها خواهد بود چون تناسب ندارند ، که خود به خود در زندگی شما هم مؤثر خوهد شد .

منظور از علاقه عقلانی یا همون دلبستگی اینه که عامل این علاقه سنخیت ها و اشتراکات عقیدی و فکری و اخلاقی هست ، با توضیحاتی که شما دادید حتی در اخلاقیات هم شما تفاوتهای جدی با هم دارید ، و از نظر سنخیت عقیدتی که از نوع تفکر و نگرش هم برمی خیزد شما فاصله دارید لذا علاقه شما به خاطر سنخیتها و اشتراکات اساسی نیست و صرفاً مشترکات احساسی و عاطفی تأثیر گذار بوده و هست که این موجب وابستگی شده و مقطعیه ( تا وصال ) و شما فکر می کنید این احساسات و عواطف بین شما تنها بین شماست و شما با کسی دیگر اینگونه نخواهید بود که اشتباه است و نشونه اینه که شناخت کافیه از روحیات زنانه و مردانه ندارید .

در هر حال بنا به نظرات کارشناسی و تجربه از ازدواج امثال شما که بعدها منجر به طلاق شده ( نمونه های اینگونه را شاهد بوده ایم ) شما را نهی می کنیم از این ازدواج و توصیه به ترک رابطه و انصراف از آن می کنیم .

انتخاب با شماست .
در مورد امکان ویرایش هم تا 20 دقیقه بعد از ارسال هر پست امکان ویرایش دارید و بعد از آن تنها مدیران امکان ویرایش پستها را دارند اگر ویرایش خاصی مد نظر بود می توانید از طریق کلید گزارش ذکر کنید تا انجام شود ( در صورت تشخیص ضرورت انجام می شود )

موفق باشید
[/quote]

اگر اینگونه که شما میگین هست پس گویا هیچ راهی برای موفقیت این رابطه نیست !!! با کمال ناراحتی و سختی سعی میکنم که طرفم رو مجاب کنم که این رابطه رو تموم کنیم!
ای کاش امیدی بود...!


فرشته عزیز من پست اولم رو میخوام ویرایش کنم! از طرفی هم نمیتونم بهتون پیام خصوصی بزتم! اگه امکان داره ایمیلتون رو بدین تا من متنی که ویرایش شده هست رو خدمتتون ارسال کنم تا جسارتا زحمت ویرایش پست وال رو برام بکشید!

ممنون

سلام آقا حامد،

من هم 24 سالمه و نه مشاور هستم نه آدمی با تجربه زیاد.
ولی از آنجایی که من هم تا همین 2 هفته پیش درگیر مشکلی مشابه مشکل تو شده بودم اینها را می نویسم. نصیحتی برادرانه!

به نظر من مهم ترین مسائل را بقیه و مخصوصا خانم فرشته مهربان مطرح کردند.

اشتباه من هم این بود که قبل از اینکه شناخت درست از طرفم پیدا کنم، به او دل بستم.
من از اول کسی بودم که برایم خیلی مهم بود که همسرم حجاب داشته باشه، نماز بخونه و خلاصه به قول خودت همین حداقل ها را رعایت کنه. با دختری آشنا شدم که اینطور نبود. ولی احساساتم چشمم را کور کرده بودند. البته به دلایلی به خودم آمدم و فهمیدم که ادامه دادن به این رابطه اشتباه است. توی همین سایت هم راهنمایی های خوبی به من شد.

مسئله فقط این نیست که دختری که دوست داری در مهمانی فامیلی روسری سرش می کنه یا نه. مشکل اینه که او به چیزهایی که تو به آنها اعتقاد داری اعتقادی نداره. حتی شاید برایش مسخره باشه.
البته من او را نمی شناسم ولی حدس می زنم که اینطور باشه. این را خودت بهتر می دونی.
تو الآن عاشقش هستی، ولی بعد از یک مدت این عشق کمرنگ تر می شه. کم کم متوجه این تفاوت می شوید. کم کم از هم ایراد می گیرید. تو میری تو یک مهمونی، همسرت هم بی حجاب و به احتمال زیاد در اختلاط با مردها و پسرهای دیگر خیلی آزادتر از چیزی که تو بتونی تحمل کنی. خیلی اعصابت به هم می ریزه و شاید کم کم غرورت شکسته شه و یا از او بدت بیاد. یا مثلا می تونی تحمل کنی ببینی زنت در یک مهمانی مختلط جلوی همه برقصه؟ یا اینکه بخواهد با بعضی ها روبوسی کنه؟
خانواده خودت هم به آنها نمی خورند. فکر کن در آینده بخواهید مهمانی بدید، یک گروه مذهبی، یک گروه هم ضد آنها.
به همه اینها فکر کن. عشق خیلی زیباست، جدایی خیلی سخته. خودم الآن درگیر این هستم که کسی که دوستش داشتم را فراموش کنم. ولی به این نتیجه رسیدم که با او خوشبخت نخواهم بود. برای اینکه عشق بمونه باید تفاهم باشه و این مسئله مذهب و فرهنگ برای من خیلی مهم بود.

وقتی بچه دار شدی چطور؟ تو می خواهی به دخترت بگی که روسری سرش کنه، همسرت می گه نه! تو می خواهی بچه هات نماز بخونند، همسرت می گه این افکار چیه؟

مشروب هم می خوره؟ روی این مسئله هم خیلی خیلی دقت کن.

تو نباید به این امید باشی که بتوانی بعد از ازدواج هدایتش کنی! اصلا اگر می خواهی با کسی ازدواج کنی به امید اینکه تغییری به این بزرگی در او بدهی، این فکرت اشتباه هست. از این بترس که نکنه که او تو را عوض کند.

اگر او حاضر بشه به خاطر تو روسری سرش کنه، باز هم مشکلات خواهید داشت. ایمان قلبی که نیاورده، بقیه تفاوتها هنوز هستند. به خاطر همین روسری سر کردنش هم شاید خانواده اش ازش ایراد بگیرند. بعد هم چه تضمینی است که او همیشه به این خواسته تو عمل کنه؟

امیدوارم تو مثل او نشی.

به خدا توکل کن. اگر به خاطر خدا و به خاطر اینکه ایمانت در خطر نیفته از چیزی بگذری، خدا کمکت خواهد کرد.

من نه به تو می گم که ازش جدا شو، نه می گم که با او ازدواج کن.
فقط می گم که برای چند روز هم که شده، دلت رو کنار بگذار و با عقلت فکر کن و تصمیم بگیر.

خدا به همراهت.

لا یا ایها الساقی ادر کاسا و ناولها ... که عشق آسان نمود اول ولی افتاد مشکل‌ها
:( :)

بله حامد جان حرفات درسته! متاسفانه این قضیه تقصیر خودمونه که قبل از شناخت کامل از هم دل به احساسات سپردیم و الان به جایی رسیدیم که باید همه خاطرات 1 سال و 5 ماه رو، همه روزای خوب و همه خاطره های شیرینشو فراموش کنیم! وای خدا چقدر زجرآوره کسی رو که عاشقش باشی مجبور باشی بخاطر آینده فراموشش کنی!

البته طرف من اصلا اون تیپی نیست که بخواد تو مهمونی برقصه یا روبوسی کنه و با مردها و پسرها بگه و بخنده ... خیلی ساکت و باشرم و جبا هست فقط بخاطر دیدگاههاش (که محترمه) سخته قبول یه چیزایی براش!

اما چاره چیه! میگن حتی وقتی جلوی آینه بایستی بازم یه نفر که کنارت وایساده بهتر از آینه میتونه زشتی هاتو نشونت بده! جکایت منم همینه ! هرچقدرم خودم بخوام نگاه کنم به رابطم بازم درگیر احساساتم و نمیتونم منطقی فکر کنم!

دوستان از همنون ممنونم!...

[دختر مهربون]

منم از اول میخواستم به همین صراحت بگم که آینده این رابطه رو اصلا پایدار و قشنگ نمیبینم. دلم نیومد.
امیدوارم بتونید درست تصمیم بگیرید.

[فرشته مهربان]

این مشکل ( ویرایش ) به زودی مرتفع خواهدشد .

لطفاً پستی که می خواستید ویرایش شود را ویرایش نموده طی پستی دیگر ارسال کنید و شماره پستی که باید جایگزین شود را اعلام فرمایید تا اقدام شود . ( استثنائاً چون کلید ویرایش موقتاً در اختیارتان نیست این ویرایش برایتان انجام می شود ) زمانی که کلید دوباره ورویت شد ، در مدت 20 دقیقه فرصت می توانید ویرایش را انجام دهید .

موفق باشید .

[Hamed-santouri]

دوستان دیگه نظری ندارند درمورد مشکل من ؟ پیشنهادی راهی ؟

[دختر مهربون]

مشاوره تشریف نبردین؟

[arix]

سلام

مطالبتان را خواندم.برام جالب است.خانم که خانواده اش چندان اهل دین نیستند با دوست شدن دخترشان مخالفند و خانواده ی شما با دوست دختر گرفتن شما موافق!

از جهتی گمان نمی کنم که این خانم چادر سرشان بکنند و در لباس مانتو هم گمان نمی کنم که حجاب کاملی داشته باشند.خب پس چرا از همان ابتدا به این موضوع فکر نکردید و یا قبل برقراری رابطه ی دوستی با این خانم چرا به این موضوع توجهی نکردید (مورد حجاب چیزیه که با همون نگاه اول می توان فهمید).حال بعد 1 سال ....

من یک سوال دارم :

مسلما این خانم اصلا اهل حجاب نیستند و شما با وی یک سال دوست بودید.در این یک سال چرا با حجاب این خانم مشکلی نداشته اید؟

من اون طور که از نوشته ها دیدم (البته فقط قضاوت شخصی من)

شما زیاد با این قضیه مشکلی ندارید.چون اگر داشتید این دوستی یک سال طول نمی کشید.بیشتر با این قضیه مشکل دارید که این خانم قراره بدون حجاب در خانواده ی شما ظاهر شود.یعنی به عبارتی حاضرید در خانواده ی خودش بدون حجاب و در خانواده ی شما با حجاب باشد.

از لحاظ تربیت فرزند هم که حالا کو تا آن موقع ها.یک دختر 16 ساله یعنی حداقل 18 سال زندگی مشترک!تازه این حرف مثل قضیه ی اصغر آقا می مونه که بهش می گن زنت مرد.خودش رو از ساختمان پرت می کنه پایین ، بعد که به طبقه ی اول می رسه می گه اصلا من زن نداشتم!چه دختری چه کشکی چه دوغی ....!اومدیم و مثل خانواده ی پدر من 7 تا پسر به دنیا آوردید!:دی

گذشته خانواده ی خانم اهل دین نیستند ولی با دوستی دخترشان با یک پسر دیگر مخالفند.همین معلوم می کند که آن ها نیز معتقدند که دختر آدم باید یک چیز هایی را رعایت کند.پس توی این قضیه فکر نکنم زیاد مشکلی داشته باشید

اصلی ترین مساله همان حجاب است.یک مثال واقعی :

خانواده ی پدری من مذهبی هستند.یکی از عمو هام با یک خانومی ازدواج کرد که اصلا اهل این حرف ها نبود.ولی از آنجایی که خانواده ی پدری من خیلی به این قضیه اهمیت می دهند اون خانوم همیشه با حجاب کامل در جمع ظاهر می شود و قسمت جالب قضیه این است که اون خانم در مهمانی ها با همان حجاب پا می شوند و می رقصند.ویا در مسافرت ها روسری سرشان می کنند که یک تار مویشان معلوم نشود ولی رکابی می پوشند!!!!

جالب ترین جاش هم اینه که خانواده ی پدری من کاملا ایشان را پذیرفته و همین که حجاب را رعایت می کند فکر می کنند عجب زن با ایمانی است.

من نوشته ی اول شما را که خواندم دیدم شما اهل امر به معروف و نهی از منکر نیستید.مرد زورگو خانواده هم نیستید و از اونایی هستید که آزارش به یک مورچه هم نمی رسد.

می ماند حرف آخر . اگر خودتان با حجاب رعایت نکردن خانم مشکل دارید واقعا می شود گفت که راه خیلی سخته. ولی اگر خانواده تان مشکل دارند با این ترفند ها و همچنین کوتاه آمدن و گذشت می توان مساله را حل کرد.

خیلی مهم : این به شرطیه که خانم شما هم مثل شما همین طور روشن فکر باشند و به عقاید شما و خانواده تان احترام بگذارند و گذشت داشته باشند

خیلی مهم تر : زندگی آدم شوخی نست و بحث یک عمر زندگی مطرح است.پس حتما به یک مشاور هم مراجعه فرمایید.

شاد باشید

[raha]

خیلی مهم : این به شرطیه که خانم شما هم مثل شما همین طور روشن فکر باشند و به عقاید شما و خانواده تان احترام بگذارند و گذشت داشته باشند

مشکل اینجاس که فکر میکنم ایشون قبول نمیکنه که در بین فامیلهای من (که روسری سر میکنند) روسری سر کنه! فقط برام جای سواله که چطور ایشون میتونه در یک مهمونی که همه خانومها روسری سر میکنند و در بین فامیلهای شوهرش روسری سرنکنه! یعنی معذب نیست واقعا ؟
من که یه پسرم بین چندتا خانوم که روسری سرشون باشه معذب میشم!!!

مشکل عمده ما همین مسئلس بعلاوه مسئله دیگری که عروسی هست! ایشون دوس داره عروسی مختلط باشه (مثل همه عروسی هایی که در بین فامیلاشون گرفته میشه) درصورتی که من دوس ندارم (در بین فامیلهای من همه عروسی ها جدا بوده) دوس ندارم همسرمو شب عروسیم توی لباس عروس بقیه مردا ببینن! اصلا بحث محرم و نامحرمی نیست! بحث تعصب روی زنمه!
متاسفانه در اینمورد هم ایشون اصلا کوتاه نمیان و قبول نمیکنند! هردفعه هم میگه همیشه از بپگی این عروسی توی ذهنم بود و چون چندوقت پیش خواهرشون عروسی کردند و همینجوری بود احتمالا بعدها هی میخوان افسوس عروسی خواهرشونو بخورن!

با توجه به مواردی که شما اشاره کردی شما یه قدم برا ثبات این رابطه برداشتی ولی ایشون به قول خودتون کوتاه نمی یان و قبول نمی کنند.
برای تداوم این رابطه هر دوتون باید کوتاه بیاین نه فقط شخص شما...
بر فرض این رابطه ادامه پیدا کنه شب عروسی به جا این که بهترین شب زندگیتون باشه مخالفت هاتون در مورد مراسم و نحوه برگزاری و ...هر دوتون رو خسته و کلافه می کنه...
و هر مهمونی بخواید برید دغدغه همین مسئله حجاب رو خواهید داشت...
و تفاوت های دیگه که ممکنه بعدا آشکار بشه...
هر چند گفتنش ممکنه برا من ساده باشه و عمل کردنش برا شما سخت ولی با این اختلافات جدا شید به نفعتون خواهد بود...