می خوام تا اینجا یک نتیجه گیری کنم وقدم به قدم جلو برم.و اگه نیاز به تمرین و تغببراتی در خودم دیدم انجام بدم.موارد زیر دوربینی ست که از طرف شما به سمت من است.و البته نظرات شما گنجینه ای از تجربست.اما یا نوشته های من چنین برداشتی از طرف شما داشته یا واقعا من این مشکلات را دارم.باید ببینم.
ببخشید فکر کنم من واژه نادرستی به کار بردم،من احساساتی نیستم اما پر احساس هستم.فکر کنم با هم فرق میکنه.نمیدونم دقیقا منظورتون از طلب احساس کردن چیه تا در خودم برسی کنم.فقط میدونم وقتی رفتاری از همسرم من رو ناراحت میکنه.در درون ناراحت میشم.و فقط تو خودم میرم و شوهرم حتی نمیپرسه چی شده که من براش توضیح بدم.من از درون طلبکارم اما در ظاهر هیچ وقت شوهرم رو تحت فشار قرار ندادم.فقط در ظاهر شاد و شنگول نیستم.نمیدونم طلب احساس کردن یعنی چی؟بهم بگین لطفا.مدیر همدردی:احساساتي بودن و طلب احساس كردن در شما به صورت افراطي (از نظر ايشون)،
در این مورد هم باید بگم شوهرم ترجیح نمیده از من دور باشه،فقط ترجیح میده هر وقت اراده کرد که پیش خانوادش باشه منم باهاش برم و این کار هر روز رفتن برای من یک جور اجباره و هیچ تمایلی ندارم.و در واقع او از اینکه همراهش نمی رفتم ناراحت میشد.هر چنذ الان دیگه عادت کرده و دیگه گیر نمیده ولی قبلا اگه باهاش نمیرفتم تا چند روز خودش رو میگرفت و اخم وتخم.پیش خانواده رفتنش بیشتر برای خوشحال کردن اونا انجام دمیده.وگرنه اون دوست نداره از من فرار کنه.خودم به هیچ عنوان همچین چیزی رو احساس نکردم. والبته وقتی باهاش نمیرفتم و اون گاهی من رو ساعتها تنها میذاشت ومن میگفتم چرا تا این موقع شب تنهام گذاشتی میگفت تو من رو تنها گذاشتی نه من!البته این موضوع هم تا حد زیادی حل شده نسبت به قبل.مدیر همدردی:در واقع شما ناخواسته توقعات و انتظارات احساسي و غير احساسي از همسرتون داريد،كه او ترجيح مي دهد از شما دور باشد
این کار رو هم حتما انجام میدم.مدیر همدردی:دفترچه اي بردار و هر انتظار و توقعي از او در ذهنت مي آيد را يادداشت كن. اگر انتظاري را هم عنوان كردي يادداشت كن و جلوي آن علامت بزن.
اگر دقيق اينها را يادداشت كني خودت هم از اين همه انتظارات ريز و درشت خود تعجب خواهي كرد.
من بر این موضوع کاملا آگاهم.آنی:تو - مشاور و هيچ كس ديگري قادر نيست همسر تو را تغيير بدهد اگر زمينه هاي تغيير را مي خواهي بايد خودت حركت كني و اين ميسر نمي شود مگر اينكه خودت بخواهي كاري انجام دهي .
من با خیلی از اخلاقهای همسرم کنار اومدم.و خیلی از موارد دیگه برام آزار دهنده نیست.اما این من رو آزار میده.این رو نمیتونم بپذیرم که او به راحتی میتونه من رو کنار بذاره.نمیدونم اگه پای عمل برسه چیکار میکنه.اما برام آزاردهندست و نمیتونم بپذیرم که تا این حد براش اهمیت نداشته باشم که حتی برای گفتگویی دونفره پیشنهاد بده.و راحت بگه جلسه ای بذاریم تا در مورد مهریه حرف بزنیم.البته این اخلاقش رو هم دوران نامزدی داشت.فکر میکنم تو این موارد فاقد هیچ گونه احساسی باشه.آنی:
- تو در پذيرش شوهرت و زندگي ات و مسائل زندگي ات نيستي و با توجه به مسائلي كه طي زمان با ما در ميان گذاشته اي اين مسئله بسيار مشهود است .
آنی:عشقي كه تو حرفش را مي زني اما عملا در زندگي ات جريان ندارد .
من به دنبال تایید و مهر طلبی نیستم.نمیدونم.کاش میفهمیدم دقیقا احساس شما چیه.اما شما اگه رفتاری از همسرتون ببینید که آزارتون میده.قلبتون رو به درد میاره.چیکار میکنین؟؟؟قهر نمیکنید؟اخم نمیکنید؟تو خودتون نمیرین؟احساس بدی بهتون دست نمیده؟به خودتون میگین حتما من ایراداتی دارم که او اینگونه میکند؟یا در جواب این رفتارهای ناراحت کننده محبت میکنید...محبت میکنید...محبت میکنید.یا شما فکر میکنید انتظارات من غیر منطقیست!یا باید اونقدر روی خودم کار کنم تا وقتی رفتاری میبینم که ناراحتم میکنه.مثل این باشه که به دیوار خورده نه یک روح انسانی.ببینید !رفتاراش من رو ناراحت میکنه نه برآورده نشدن نیازهای خودم!اونها جای خود.آنی:تائيد طلبي و مهر طلبي
من میخوام بدونم در مقابل رفتارهایی که من رو ناراحت میکنه چیکار کنم؟چه رفتاری با شوهرم داشته باشم.سکوت کنم؟قهر کنم؟چمدون ببندم؟به روی خودم نیارم و بخندم وشاد باشم؟؟؟؟
این مورد هم در دست برسی است و دارم روش کار میکنم.مدیر همدردی:«ريشه انتظارات و توقعات همسرتون (ممكن است صحيح يا انتظارات اشتباه باشد)»، كاملا براي شما شفاف نيست تا با پاسخگويي مناسب او را براي اين زندگي شارژ كنيد.
درسته.اما منظور من امور بانکی بود نه اموری که در خانه میشه انجام داد.امور خارج از خانه.هر چند میدونم بهتر از اینی که هستم میتونم باشم وتوانایی های بیشتری دارم که کم کاری میکنم و شوهرم هم گاهی به خاطر همین گیر میده میگه تو میتونی اما انجام نمیدی.تنبلی میکنی.روی این مورد هم باید رو خودم کار کنم.کمی تنبلی را بذارم کنار.سعی کنم از وقتهام بهینه استفاده کنم.آنی:بچه را بهانه ي كم كاري قرار نمي دهند
شاید برداشت من از مفهوم دوست داشتن اشتباه است.وگرنه من عاشق استقلال شخصی هستم.نه اینکه بدون او نمیتونم کارهام رو انجام بدم.به هیچ وجه.اما بدم نمیاد مثلا بهم بگه امشب سرده.هوا تاریکه.خستته.خودم میام دنبالت.وگرنه نه هیچیمم نمیشه اگه خودم بیام.اما خب قبول کردم که اینها نشانه دوست داشتن نیست.حالا برا بقیه چه معنیی میده خدا عالم است.آنی:به هر ترتيب حتما رگه هايي از وابستگي در شما وجود دارد كه ايشان احساس مي كند شما فشار مضاعف بر روي شانه هايش ايجاد مي كني
چشم.آنی:بد نيست شما هم قدري قبول مسئوليت بيشتري بكنيد
اولا ممنون بالهای صداقت عزیز حرفات به دلم نشست.ممنون از همدردیت.بالهای صداقت:من احساس می کنم شما یه مدتی هست که روی علایق و خواست دلت پا گذاشتی در حالیکه توی دلت همه ی اونها روشن هست و خیلی خودت رو درگیر شوهرت و رفتارها و سخنانش کرده ای ، انگار که خودت رو به شوهرت گره زدی و زیادی روی همسرت تمرکز کرده ای ، درحالیکه شوق رها بودن و آزادانه محبت کردن و محبت دیدن توی وجودت هست
به همین خاطر الان یه کم از نظر روحی گرفته ای و خسته
یه مدت به خودت استراحت بده
و بعد زمانی که شعله و میل به تغییر توی وجودت شکل گرفته باشه
همه حواس من به شوهرم نیست برعکس این روزها بیشتر دارم به خودم فکر میکنم.به عیوبم،به حسن هایم.تنها چیزی که باعث شد بیام اینجا بنویسم.حرف جدایی بود .که آیا دارم درست زندگی میکنم؟آیا راهم درست است؟رفتارم درست است؟چیکار کنم که بتونم
چیکار کنم که بتونم بفهمم درست دارم زندگی میکنم یا نه؟نمی خوام بشه 50 سالم و بگم زندگیم حروم شد.از زندگیم لذت نبردم.خودم رو فراموش کردم.
علاقه مندی ها (Bookmarks)