RE: از همسرم دلسرد شدم
دوست عزیز من کارشناس نیستم و همیشه خواننده خاموش این سایت هستم. وقتی تایپیک شما رو مطالعه میکردم دائم حس میکردم همسر من این تایپیک رو زده، البته مطمئنم همسر من نیستید چون همسر من فقط شکایتش از زندگی با من مثل شماست و هرگز حاضر نشده محض رضای خدا با من یکبار بیاد مشاوره تا منم دردمو بگم.بگذریم....
من همسر شما رو کاملا درک میکنم ولی بنا به گفته های شما صد در صد بهش حق نمیدم، همونطوری که از وقتی زندگی خودم با بحران مواجه شد و سرم به سنگ خورد دیگه به خودم حق ندادم. ولی چرا درک میکنم (همه ی احساسات درونی خودم): 22 ماه عقد دوره خیلی طولانیه آدم بلاتکلیفه نه دختر خونست نه زن زندگی؛ دوری از شوهرش عصبیش میکنه دلتنگی های دائمی کلافه. هم دلش میخواد شوهرش رو درک کنه و بهش فشار نیاره هم داره کم میاره، خود من یکسال بعد از عقدمون وقتی فهمیدم شوهرم بنا به دلایلی مثل دلایل شما میخواد طلاقم بده دست به خودکشی زدم البته احمقانه ترین راه رو انتخاب کردم ولی هنوزم مطمئنم تنها گناه من نابلدیم بود من 21 سالم بود و اصلا مهارت زندگی نداشتم و شوهرم بجای اینکه راهنماییم کنه دائما ازم ایراد میگرفت اعتماد به نفسم رو از دست داده بودم و با اون شرایط روحی که بخاطر دوران عقد و دوری مسافتی داشتم به شدت افسرده شده بودم. ما 5 ماه بعد از اون جریان خودکشی از هم دور بودیم و همین فرصت باعث شد من به خودم بیام خیلی مطالعه کردم و فهمیدم بزرگترین مشکل من اینکه آستانه ی تحملم خیلی پایینه، الان همسر شما هم حتما متوجه این موضوع شده، اگه پی به اشتباهش برده و اگه دوستش داری کمکش کن و تنهاش نذار.
حاصل سبزترین باور من برگ زردیست که از لای ورق های دلم می ریزد... مانده ام سخت غریب! دیگر از سبزترین حادثه ها می ترسم...!!!
علاقه مندی ها (Bookmarks)