سلام دوست خوبم. من هم كاملا با دوستان موافقم. اضافه ميكنم، شما در حال حاضر نوجواني! نوجواني هم سنيه كه نه بچگانه فكر ميكنيد و نه مثل يه آدم پخته! مسائل رو درك ميكنيد، اما تصميمات شما اكثرا از رو احساسه. در حقيقت پدر و مادر سخت گير نيستن، اما اجازه نميدن شما با تصميمات ناآگاهانه خودتون رو به خطر بندازين. به هر حال اونها از مسائل شما ، چه آشكار كنيد، چه پنهان، كاملا آگاه هستن! ولي مثل شما از رو احساس قضاوت نميكنن. و سعي ميكنن از شما محافظت كنن. در ضمن عجله اي واسه استقلال و بزرگ شدن نداشته باشين. در اين سن همه دوست دارن مستقل شن، بي خبر از اينكه استقلال چه مشكلاتي با خودش به همراه داره. ما هم سن شما كه بوديم دوست داشتيم مستقل شيم و خودمون تصميم بگيريم، اما حالا كه به استقلال رسيديم، حسرت اون روزايي رو ميخوريم كه نوجوان بوديم و دغدغه اي نداشتيم و افسوس ميخوريم كه از دوران به اون زيبايي استفاده اي نبرديم. پس توصيه ميكنم رو حرف دوستات حساس نشي! اگر بهت بگن بچه، يا بچه مثبت يا تيتيش ماماني يا هر چيز ديگه! اهميت نده و به حرف پدر مادرت گوش كن و بهشون احترام بذار، هيچ پدر و مادري بد بچه هاشونو نميخوان، فكر ميكني حسوديشون ميشه تو خوش بگذروني؟ به هيچ عنوان! اونا فقط ميخوان موفق بشي، چيزي كه براي دوستات مهم نيست! در آخر ميبيني كه تو موفق ميشي و دوستات همونجايي كه هستن باقي ميمونن. پس قوي باش و با خوب بودن و لياقت داشتن ثابت كن بزرگ شدي و ضعيف نيستي!هيچ چيز مثل كاراي عاقلانه پدر مادر رو براي درك رشد فرزندشون قانع نميكنه....
موفق باشي!
علاقه مندی ها (Bookmarks)