کمک کنید به آرامش برسم

[sogandpiar]

سلام سیسیلی عزیز ممنون از توجهت
اجازه بدید بیشتر توضیح بدم
حدود یکسال پیش باآقایی که جهت ازدواج به هم معرفی شده بودیم آشنا شدم
ما هر دو تحصیل کرده بودیم و موقعیت اجتماعی خوبی داریم
بعد از مدتی من به ایشان علاقمند شدم و این علاقه رفته رفته بیشتر شد بیشتر از هر چیز خصوصیات اخلاقی ایشان مرا به خود جذب کرده بود
ایشان اوایل اشتیاق زیادی برای ادامه این رابطه و ازدواج داشتند ما جلسات زیادی با هم صحبت کردیم و از مشاور هم کمک گرفتیم من میخواستم قبل از اینکه به شناخت کامل برسیم احساسات دخالت پیدا نکنه ولی کم کم احساسات وارد قضیه شد
خانواده ها را از ابتدا در جریان قرار دادیم و خواستگاری رسمی انجام شد
هر دو 31 ساله بودیم تحصیلات من دکتری تخصصی و اشان مدرک مهندسی داشتند
تفاوتهایی بین ما جود داشت و چند بار تا مرز جدیی پیش رفتیم اما هر بار پس از صحبت ورسیدن به تفاهم رابطه ادامه پیدا میکرد تا اینکه هفته گذشته با توافق هر دو این رابطه خاتمه پیدا کرد
این جدایی برای من که علاقه زیادی به ایشان پیدا کرده بودم بسیار دردناکه گاهی خودمو سرزنش میکنم گاهی احساس خشم میکنم گاهی فکر میکنم دیگه نمیتونم کسی مثل ایشون رو پیدا کنم گاهی فکر میکنم این تفاوتها نباید باعث جدایی ما میشد
از آینده میترسم لطفا بگید چکار میتونم بکنم؟

سلام تابش خوب
من هم چند ماهی میشه که از نامزدم جدا شدم شرایط خیلی سختی بود و هست وادامه دارد اما همیشه با نگاه به اشخاصی که شرایط بدتر از تودارند خود را دلداری بده و خدا را شکر کن که از این بدتر نشده (البته هر کاری هم از دستت میاد اگر اجازه بدهند برای بدتر از خودت انجام بده ) من شرایطم از تو صد پله بدتر است من 9 سال دلبسته بودم قدمت عشق بیشتری است در مقابل تو شما با هم به تفاهم رسیدید که از هم جدا شوید اما فرصت گفتن آخرین حرفها و آرزوها و خداحافظی را نداشتم گر چه حق مسلم من بود و این حق را قانون عشق به من میدادو تو فقط کلافگی داری که امری کاملا طبیعی است از دوران ابتدایی سخت فراموشی است اما من روز به روز به حرفهای نزده ام فکر میکنم و به اینکه صادقانه عاشق بودم اما ظالمانه ترک شدم و بدتر از همه اینکه روز به روز عاشق تر میشوم و با دیدن زوجهای خوشبخت احساس بد عقده ای شدن به من دست می دهد ما حتی رنگ دکوراسیون منزلمان هم انتخاب کرده بودیم و از همه بدتر اینکه نمی دانم اصلا چرا اینطور شد چون ما در تمام 9 سال ارتباطمان حتی یک بار هم با هم بگو مگو نداشتیم با وجود اینکه در خانواده ای شلوغ هستم اما مونس تنهایی ام اشک است کهفقط وقتهایی که همه خوابند آروم آروم میریزه تو گوشم و گاهی با به یاد آوردن خیلی چیزها گلوم از بغض درد می گیره چشمام هم مرتب می زنه و کم سو شده اما من هنوز زنده ام .حالا از شما خواهش دارم اگر راه برگشتی هست و بین شما حرمت دوست داشتن باقی مانده غرور را کنار بگذار و به ندای دلت گوش کن و برای به او رسیدن دوباره سعی کن که زندگی بی عشق هیچ است و انسان با عشق زنده است این دلیل زنده بودن من بی یار .