سلام ... قبل از هر چيز از تاپيك خوب شما و راهنمايي های دوستان تشكر ميكنم....من فكر ميكنم يكی از دلايلي كه منجر به عوض شدن ديدگاهمون نسبت به شخصی ميشه كه تا ديروز برتر از اون رو متصور نميشديم اينه كه وقتي از طرف به خوبی ياد ميكنم بي هيچ چشمداشتي و توقعي، با تمام وجودمون دوستش داريم. اما زمانی كه اجازه بديم يك لحظه از اون دلگير بشيم، اين افكار مجال خودنمايي پيدا ميكنن. و اينها همه بهانه هاييه تا خودمون رو مورد ستم قرار گرفته باور كنيم و يه جورايي با ترحم به حال خودمون محبتي رو كه ازمون دريغ شده جبران كنيم.... همه ی اينها طي مراحلي نا محسوس در ضمير ناخودآگاه ما ثبت ميشن و حتي ميتونن در دراز مدت تاثيرات مخربتري هم بر زندگي مشترك بذارن... به هر حال من فكر ميكنم كم توقع بودن، از خودگذشتگي ، توجيه كردن كوتاهی طرف مقابل ، مورد تمسخر قرار دادن اين افكار پوچ، بی اهميت در نظر گرفتن هر چيز كوچكي در مقابل عشق بزرگ و پيمان محكم زندگی مشترك، مقايسه نكردن خود با ديگران و هيجان دادن به زندگی و در نظر گرفتن حكمت الهی و شكرگذاری، اين مشكل رو يا بهتره بگم اين بهانه رو كمرنگ تر ميكنه . ضمن اينكه قرار دادن هدف مشخصي براي آينده و تلاش براي آينده اي روشنتر كمك ميكنه ديگه حسرت چيزايي روكه در گذشته به وجودشون اهميت نداده بوديم رو نخوريم....
موفق باشين.![]()









علاقه مندی ها (Bookmarks)