سلام. اصل مشکل از اینجاست که ما در ابتدا یک اشتباه رو مرتکب میشیم و اون زندگی مشترک با خانواده شوهره. حالا هرچی هم می خواد مستقل باشه. به نظر من حداقل یک کوچه باید بین خانه ما و اونا فاصله باشه. حالا هرچی هم میخوان خوب باشن. از قدیم گفتن دوری و دوستی.. البته فکر نکنین من که دارم اینا رو میگم خودم این اشتباهو نکردم. نخیر. همه مون یعنی اکثرمون اولش داغیم. نمی فهمیم ولی یک روز کافیه . فقط یک روز کافیه تا بفهمی هم خونگی با مادر شوهر یعنی چی.به نظر من بهترین اقدام جدا کردن محل زندگیه . یعنی در یک آپارتمان هم نه. در یک کوچه دیگه- حداقل-
مطمئن باشین که این جوری خیلی از مسایل حل میشه. فقط باید دنبال یک بهانه درست بگردین و قضیه رو طوری جلوه بدین که یعنی آقا پسرشون داره این تصمیم رو می گیره. باید سیاست داشته باشین تا از عوارض بعدی در امون بمونین.