سلام دوست عزیز
ممنون از راهنماییت و تایپیکی که معرفی کردی.
اما اگه قرار بود از اول شروع کنم: با همسرم مثل خواهرای خودش رفتار می کردم. تا این جوری رو سرم سوار نمی شد. از همون اول گربه رو دم حجله می کشتم, جوری برخورد می کردم که من و تو مسایل مالی شرکت بده ,طوری برخورد می کردم که توی تصمیمات زندگی من و شریک خودش بدونه,
وقتی قهر می کرد نمی رفتم نازش و بکشم تا خودش بیاد طرفم, تمام خواسته هاش و به موقع براورده نمی کردم تا قدر عافیت و بدونه .
هر موقع اراده می کرد خانوادم و دعوت کن دعوت نمی کردم تا وقتی که خودم می خواستم و دعوت می کردم تو یادش بمونه.
هر وقت اراده می کرد بریم خونه مامانم قبول نمی کردم تا وقتی می رفتیم ا ونجا نگه تو هیچ وقت به میل خودت نمی ری خونه مامانم .
وقتی گاهی بین خانواده من و و شخص همسرم مشکلی پیش میومد طرف همسرم و نمی گرفتم و از خانواده خودم دفاع می کردم تا الام به راحتی به اونا بی احترامی نکنه (البته پیش من این کار می کنه به خودشون تقریبا احترام می ذاره)
از این کارا زیاد بود که کردم و ای کاش نمی کردم تا الان یه ذره رو حرف من حساب می کرد.
دقیقا خانوادشم همین طور شدن: یعنی همه خونه یکی دعوت می شن و من و نمی گن و وقتی من متوجه می شم هزار و یک دلیل میارن که مثلا جا نبود زنگ زدیم تو نبودی یا بقیه اتفاقی اومدن و ..... بعد پیش خودم می گن تو از اون عروسمون بهتری اروم صبور منطقی. بله منم جای اونا بودم میومدم می شستم رو فرق سر یه ادم مظلوم که رفتارای زشتتون و به روتون نمیاره که رفتار زشتشون و توجیه کنن. اما من تا حالا یاد ندارم تو خونه من همه باشن یکیشون نباشه مگر خودشون جایی دعوت بودن که اینم به ندرت اتفاق افتاده.
دوست عزیز من ناامید نیستم هنوزم امید دارم شوهرم گاهی به دل من راه بیاد اما وقتی حرفی می زنه که دلم می سوزه دیگه امید معنایی نداره. من همسرم و دوست دارم چون توی شرایط خیلی بدی بودم که همسرم اومد خواستگاریم و به من کمک کرد که از افکار منفی نجات پیدا کنم اما حالا بعد از گذشت 7 سال با داشتن یه بچه کوچیک به جای اینکه پخته تر رفتار کنه تازه شده مثل پسری که تازه داماد شده و راه و چاه و بلد نیست.
بگذریم. از همه ممنون که می خونید و راهنمایی می کنید.