ازدواج اینترنتی و سایتهای همسریابی و دوستیابی ،مراقب باشید خطر درکمین است

[فرشته مهربان]

2

ازدواج در اينترنت اولين بار دركشور فرانسه و حومه هاي شهر پاريس مطرح شد. اين شهر يعنی "ايسی لهمو لينو" يكي از شهرهای اينترنتی و سرآمد شهرهای فرانسه در حوزه اينترنت و اطلاع رسانی می باشد. تا جايی كه حتی در مهد كودكهای اين شهر نيز اينترنت مورد استفاده و دستيابی است.

در كشور ما هم موضوع دوست يابی رايانه ای و گاهی ازدواج اينترنتی از حدود 2-3 سال پيش در بين عموم مطرح شده است. تا جايی كه چندين سايت نيز در اين مورد به وجود آمد و اقدام به عضويابی كرد.
اما آنچه مهم است عواقب و مشكلاتی است كه پس از ايجاد چنين سايتهايی در بين جوانان به وجود آمده است.
چنانچه به دادگاههای خانواده و مراجع قضايی مراجعه كنيم به سادگی با چند زوج روبرو مي شويم كه از طريق اينترنت با يكديگر ازدواج كرده اند و حال برای جدايی به اين مكانها آمده اند.

عبدالرضا مصری ، با اشاره به لزوم فرهنگ سازی در مورد ازدواجهای اينترنتی، در اين زمينه مي گويد: برقراری ارتباط ميان دختر و پسر از طريق اينترنت جرم محسوب نمی شود، چرا كه وقوع جرم مستلزم وجود ادوات و مقدمات جرم است. البته در هيچ قانونی هم ارتباط كلامی بين دختر و پسر هر چند نامحرم باشند، جرم محسوب نمی شود.
اما آنچه مسلم است اين ارتباط باعث بروز شرايط سوء استفاده و استفاده نامطلوب از شرايط موجود می شود.

مصري معتقد است: در كشورهای اروپايی ارتباط سالم از طريق اينترنت صورت مي گيرد و طرفين پس از اين كه تصميم به ازدواج گرفتند شرايط خود را صادقانه بيان نموده و با هم ازدواج مي كنند. اما چون در كشور ما اين فرهنگ وجود ندارد، آنچه كه در چت رومها بيان مي شود اكثراً دروغ است يا با ديدگاهی منفی نظاره مي شود. نهايتاً همين دروغها باعث فروپاشی خانواده پس از ازدواج مي گردند، چرا كه طرفين واقعيتهاي فرد مقابل را از نزديك مي بينند
سايت های اينترنتي مطمئنا قصد الهی ندارند

جواد آرین منش مي گويد: ازدواج يکی از مهمترين حوادث زندگی انسان تلقی مي شود به طوری که حاصل آن تشکيل کانون خانواده به عنوان مهمترين و پايدارترين نهاد تربيتی در جامعه است.
با اشاره به کارکردهای متفاوت تربيتی ، اجتماعی و فرهنگی خانواده مي گويد: خانواده در اجتماع ايرانی جايگاه اساسی دارد و برای تحکيم خانواده ما به هر صورتی بايد تلاش کرد.

به گفته آرین منش همسر گزينی اينترنتي در جامعه ايران يک پديده نوظهور تلقی مي شود و اين پديده در جوامع غربی سابقه بيشتری دارد. نماينده مشهد در خانه ملت استفاده از رسانه های نوين را به تيغ دو لبه تشبيه کرده و تاکيد می کند: اگر جنبه آگاهی بخشی اين وسيله ناديده گرفته شود و با يک نگاه احساسی و ناآگاهی يک فرد بخواهد همسرش را از طريق اينترنت برگزيند و نقش اينترنت در تشکيل خانواده احساسی باشد و برپايه احساسات، يک خانواده بنا شود، اينترنت را نبايد در انتخاب همسر استفاده کرد اما اگر اينترنت بر آگاهی و آشنايی بيشتر طرفين ازدواج بيافزايد بسيار وسيله پسنديده ای است.

آرين منش مي گويد: چون در فرهنگ ايرانی موانع زيادی براي ارتباط طولانی قبل از ازدواج بين خانواده های جوانان وجود دارد و جوانان نمي توانند با خصوصيات يکديگر آشنا شوند استفاده از اين ابزار برای آشنايی پيش از ازدواج مطلوب و مفيد خواهد بود البته بايد اطلاعات و خصوصياتي که افراد از همديگر می دهند خصوصيات واقعی باشد و فقط شرايط مثبت افراد گفته نشود.

وی با تاکيد بر اينکه نبايد يک پديده وارداتی را با همان شرايط که در خارج از ايران وجود دارد، در جامعه ايران برپا کرد، گفت: بايد ارزش های اسلامی در همسرگزينی اينترنتی لحاظ شود.