دارم داغون میشم. برام باور کردنی نیست که 7 سال از عمرمو با کسی گذروندم که بدون خبر و بدون خداحافظی ترکم کرد و رفت. آخه 7 سال کم نیست.اصلا باور نمیکنم توی این سن یه همچین شکستی رو تجربه کنم. به خدا قسم توی این 7 سال چیزی براش کم نذاشتم، خدا گواهه به بزرگیش قسم هر کاری می تونستم کوتاهی نکردم. نمی دونم شاید گفتن یه همچین مسائلی توی اینجا خوشایند نباشه و دلیلی نداشته باشه همه اینا رو عنوان کنم. تمام زندگیمو به پاهاش ریختم ولی سر قبری گریه کردم که مرده نداشت. اینهم دسترنج 7 ساله من. به نظر شما دنبالش نرم؟ یا سراغی ازش نگیرم؟ آخه دارم له میشم. همه چی رو دارم میریزم توی خودم احساس میکنم از داخل دارم منفجر میشم.