+آیا در زندگی زناشویی بایستی از یک سری نیازها گذشت؟

[reihaneh]

مدیر همدردی عزیز، سلام و خسته نباشید
من عمیقا درک می کنم مسئول یک سایت روانشناسی بودن، مسئولیت سنگینی است و قوانین زیادی هم باید گذاشت تا لجام گسیخته نشود.
بنابراین به عنوان کاربری که حق عضویت پرداخت نکرده، به شما حق می دهم کل این تاپیک رو پاک کنید. چون بایستی هزینه سنگینی (وقت برای منظم و اداره کردن آن) بپردازید.
خود من هم به عنوان کسی که فعلا حقوقی دریافت نمی کنم، و از پدر محترم پول تو جیبی می گیرم، والااا دیگه روم نمی شه به خاطر این نیازهام (بودن در این سایت) از بابام پول بگیرم. انشا.. با دریافت اولین حقوق، یکی از حمایت کننده گان مالی این سایت خواهم شد، چرا که بسیااااار چیزها از اینجا یاد گرفتم و امید به وسیع تر شدن و قدرت مند شدن سایت دارم.

شما فرمودید : "طبیعی هست جایی که فرد به جای گرفتن جواب اصرار به توصیه ها و روشهای اشتباه و آسیب رسان باشد و توجه به تذکرات نکند، هم اخطار می گیرد و هم در نهایت حساب کاربریش مسدود می شود."

در بحث قبلی هم، مشاهده کردید اصلا اصراری به قبولاندن نظراتم نداشتم. کما این که خطرات رابطه جنسی قبل از ازدواج بیشتر برام معلوم شد و در آخر هم گفتم، حرف ها زده شده، دیگه هر کسی با توجه به شرایطش و منطقش و احساساتش، خودش تعیین می کنه از کدام مسیر برود.

در اینجا هم، والاااااااااااااااااااااا ااااااااااا من نمی گم تعهد تو ازدواج لازم نیست.
اصلا اگر تعهدی نباشه، دیگه تفاوتی با دوستی نمی کنه. ازدواج دست کم یک تعهد قانونی و اجتماعی است و علاوه بر این تعهدی اخلاقی در برابر همسر.

درضمن، من به شخصه کسی هستم که به اتفاقات پیرامونم بسیار فکر می کنم. اگر در کسی مشکلی ببینم باید علتش رو بفهمم، و دقت کنم ببینم در خودم وجود نداشته باشه و اگر داره، از راه درست وارد بشوم وتجربه دیگران رو تکرار نکنم.
توی بحث قبلی دیدید که گفتم، یک سری آدم ازدواج نیستند و علت ها بحث شد. در وجود خودم دقت کردم، و دیدم با تمام هزینه هایی هم که یک انسان بابت زندگی مشترک پرداخت می کنه (که برای من سنگین ترینش اینه که شاید نتونم روزی چند ساعت تنهای تنها باشم و با خودم خلوت کنم) اما باز هم، زندگی مشترک رو به مجردی ترجیح می دم (این نتیجه رو از بحث قبلی و ... گرفتم) البته باز هم میگم هستند کسانی که ترجیح نمی دهند.

توی این بحث هم، هدفم اینه بفهمم، با نیازهایی که ارضا نمی شه چه باید کرد؟
باید فراموششون کرد؟
باید ارضاشون کرد؟ تا چه حد؟ چه قید هایی وجود داره؟

چرا این سوال برام مهمه؟ چون نمی خوام منم در آینده بیام و آه و ناله راه بندازم. می خوام قدم هام آگاهانه باشه. همه ی این حرف ها کمک می کنه آدم خودش رو بهتر بشناسه.
اصلا اگر همسر من، نیازیش ارضا نمی شد،(مثلا اون به شدت اهل گردش باشه، من نه) عکس العمل آدم باید چی باشه؟ راه کار آدم باید چی باشه؟؟

و در یک کلام، من دلم می خواد جای اینکه شما دوستان، به عزیزان هموطن "ماهی" بدید (چگونه مشکلشون رو حل کنند)، بهشون "ماهیگیری" یاد بدید. (فکر می کنم چنین بحث هایی این کار رو بکنه)

حالا اگر می بینید این بحث ارزشی نداره و یا اینکه به هزینه ای که باید بابتش بپردازید نمی ارزه، من واقعا مشکلی با این که حذفش کنید ندارم و عمیقا درکتون می کنم.
باز هم تشکر از وقتی که میگذارید و محیط گرمی که فراهم کردید.